arrow_drop_up arrow_drop_down

Teken je angst

Van mijn therapeut krijg ik de opdracht: teken je angst. Hoe moet ik dat aanpakken? Wat is mijn angst eigenlijk? Er schieten meteen verschillende onderwerpen van mijn angst door mijn hoofd. Maar waarom ben ik daar bang voor?

Sommige dingen zijn wat makkelijker te benoemen als andere. Bijvoorbeeld mijn angst voor eten. Deze is gelukkig de afgelopen jaren veel minder geworden, mede dankzij een intensieve dagbehandeling. Maar hij is nog alom aanwezig en ik wordt er veel mee geconfronteerd. Een mens moet toch verschillende keren per dag eten nietwaar? Tijdens de therapie hebben we regelmatig stil gestaan bij de vraag: wat is je angst nu eigenlijk? Wat gaat er gebeuren als je iets eet waar je angst voor hebt?

Hier kon ik niet echt een goed antwoord op vinden. Ik vind het ontzettend smerig, ik kan al een paniekaanval krijgen bij het idee dat ik bijvoorbeeld een stukje vis moet eten. Maar ben ik dan bang om ziek te worden? Niet echt. Ben ik dan bang dat ik moet overgeven? Het is niet fijn, maar echt bang ben ik daar ook niet echt voor. Al krijg ik vaak al wel meteen kokhalsneigingen bij het idee alleen al. Ben ik dan bang voor de paniek? Ook niet echt, dat overkomt me eerder, dan dat ik daar vooraf al mee bezig ben.

Om een lang verhaal kort te maken, ik kan vaak niet echt een reden waarom bedenken. Waarom heb ik angst? Waarom heb ik smetvrees, was ik dwangmatig mijn handen tot de vellen er aan hangen? Niet omdat ik bang ben om ziek te worden. Ik voel me mijn hele leven al ellendig om het maar even plastisch te zeggen, nog meer ziek worden kan er ook nog wel bij. Toch zie ik alle plekken die “besmet” zijn bij wijze van in neon oplichten. Kan ik er van in paniek raken.

Waarom heb ik dwanggedachten? Van die etterende gedachten die ik maar niet uit mijn hoofd krijg? En steeds weer denk, voor me zie en doorleef, keer op keer? Natuurlijk voel ik op dat moment levensecht dat ik bijvoorbeeld mijn dochter verlies, wordt ik verscheurd door verdriet en is de pijn levensecht. Maar tegelijkertijd weet ik dat het niet echt is, dat mijn brein een loopje met me neemt en me iets voorschotelt wat niet echt gebeurd. En ik weet ook wel dat er natuurlijk een kleine kans is dat er wel iets gebeurd met mijn dochter, maar dat die gedachte nu, op dat moment, niet reëel is. Dat ze gewoon lekker in haar bedje ligt te slapen, of op school in de klas zit, of soms zelfs gewoon in mijn gezichtsveld aan het spelen is.

Dat weten weerhoud me er meestal van om dit (dwangmatig) te checken. Toch kan ik niet stoppen met dat te denken. Maar wat is dan mijn angst? Het lijkt meer op het denken om het denken, hoe graag ik het ook niet wil denken. Ik voel me heel ongemakkelijk buiten mijn huis, vind het moeilijk om de deur uit te gaan. Bekende stukjes zijn te doen, zoals mijn dochter naar school brengen, naar de hockey en boodschappen doen. Bij vrienden op bezoek gaan gaat ook nog, al wordt het daar al wat lastiger. Waar ben ik dan bang voor? Niet voor mijn vrienden. Ik ben op zich ook niet bang dat ik een ongeluk krijg, al schiet dat soms wel door me heen. Ik kan niet echt een angst benoemen, alleen dat ik me gespannen, niet op mijn gemak voel buiten. Moet ik verder dan de bekende weg, of de snelweg op, dan beginnen de hartkloppingen.

Wat is mijn angst? Dat ik de controle verlies? Ik heb er niet echt een beeld bij wat er gebeurd als ik de controle verlies. Ben ik bang dat er iets met mijn naasten gebeurd? Ja dat zeker wel, al weet ik ook echt dat dit niet zo reëel is dat ik me daar dagelijks zoveel stress voor moet bezorgen. Ben ik bang om dood te gaan? Nee eigenlijk niet. Kijk ik zit er niet (meer) op te wachten, maar ik heb er geen problemen mee als er morgen een meteoriet op mijn huis valt. Als mijn naasten dan maar blijven leven en er geen andere slachtoffers zijn, dat dan weer wel.

Dus waar ben ik bang voor? Ik wil me niet meer ongemakkelijk, gespannen en gestrest voelen, misschien is het wel dat ik dat aan het ontlopen ben. Misschien is dat wel de kern van al mijn angsten en dwangen. Ik durf niet te voelen. Hoe kom ik aan dat angstige, ongemakkelijke en gespannen gevoel? Dat creëer ik zelf, in mijn hoofd. Dat is gecreëerd door al mijn gedachten en overtuigingen die ik in mijn leven opgedaan heb. Door mijn kijk op het leven, maar vooral door mijn kijk op mijzelf. De enige die daar invloed op heeft ben ik zelf. De enige die mijn kijk op mezelf kan veranderen ben ikzelf. Als ik nu kijk naar de opdracht “teken je angst” zal ik een tekening van mezelf gaan maken. Denk ik.

Over de schrijver
Addie Brouwer woont samen met haar dochter van bijna 10 jaar, hond Guusje, vogel Kiki en hamster Confetti. Om gezondheidsredenen is ze al enkele jaren niet meer werkzaam, maar probeert ze haar leven op een andere zinvolle manier in te vullen. Ze schrijft over haar angst en dwangstoornis en andere dingen die haar bezig houden. Hiermee en door haar vrijwilligerswerk probeert zij herkenning te bieden en begrip te kweken voor deze on(be)grijpbare ziekte. Ze houdt van de natuur en is gek op koken, ze vindt het heerlijk als ze kan koken voor mensen die ze liefheeft!
Reactie plaatsen

Koekje erbij?