Elke dag 1 Stap met loslaten van ontmoediging - Bjorn Brands
arrow_drop_up arrow_drop_down

Elke dag 1 Stap met loslaten van ontmoediging

Deze week gaan we aan de slag met het loslaten van dat ontmoedigende gevoel. Je hebt niet altijd de controle over een situatie, maar wat je wel hebt is de controle over jezelf. Jij bepaalt voor jezelf hoe je dingen wilt bekijken.

Door je bewust te worden van wat er gaande is in je lichaam, word jij je bewust van die spanning . Ontspannen is dus de sleutel. Hoe gaan we dat doen?

Wanneer dat ontmoedigende gevoel op bepaalde momenten boven komt drijven deze week stel jezelf dan de volgende vraag: “Waarom ervaar ik dit zo?” Oordeel niet; accepteer gewoon de reden die uit dit antwoord naar boven komt en probeer die reden ‘waarom’ zo goed mogelijk te voelen.

Adem nu rustig in door je neus (focus op je onderbuik). Laat die weerstand los door nu rustig helemaal uit te ademen door je mond (focus nog steeds op de onderbuik) en voel je buik inwaarts gaan.

Waarom dat gevoel loslaten?

Ontmoedigd zijn betekent een gebrek aan motivatie. Letterlijk betekent het: Het verliezen van vertrouwen en enthousiasme; jezelf beroven van, of berooft voelen, van vertrouwen, hoop en kracht.
Als iets of iemand je ontmoedigd dan laat je hun de reden zijn voor jou om je enthousiasme te verliezen in de dingen die je doet. Dat mag maar hoeft natuurlijk niet.

Wanneer je ontmoedigd bent vind je het belangrijker wat anderen denken dan wat jij wilt. Dit kunnen we beetje bij beetje omdraaien door dat los te laten.

Vandaag gaan we dus leren, door aan de slag te gaan met loslaten, hoe we de controle terug kunnen nemen in de momenten dat we ons ontmoedigd voelen. Zo wordt die negatieve filter, die een hoop weerstand geeft, opgeheven.

Mooi Verhaal…

Heb je ooit gehoord van ‘Een wonderkind dat viool speelde’?

Er was een wonderkind dat viool speelde. Op een dag liep de jongen over straat zichzelf afvragend of hij vol moest gaan voor een carrière als violist toen hij één van de beroemdste vioolleraren ter wereld zag lopen.

Hij kon het nauwelijks geloven en sprak de leraar aan om te vragen of hij een stukje mocht spelen voor hem, om te zien of zijn grote droom, een carrière als violist, ook reëel was.

De leraar knikte zonder een woord te zeggen naar de violist om te beginnen. De jongen speelde of z’n leven er van af hing en toen hij klaar was was hij ervan overtuigd dat hij had laten zien wat hij kon. De vioolleraar schudde alleen maar met z’n hoofd en zei: “Je mist het vuur.”

De violist was er helemaal kapot van, ging naar huis en vertelde iedereen dat hij het spelen van de viool opgaf. Hij ging de zakenwereld en het bleek dat hij hiervoor zo’n talent had dat hij binnen enkele jaren meer geld had dan hij ooit had kunnen dromen.

Bijna 10 jaar later liep deze jongeman over straat in een andere stad en zag hij dezelfde wereldberoemde vioolleraar weer over straat lopen. Hij rende naar de leraar toe en zei:”Het spijt me dat ik u lastig val. Ik denk niet dat u zich mij nog herinnert maar ik sprak u jaren geleden op straat aan om een stukje viool voor u te mogen spelen en ik wil u graag bedanken”.

Door het advies dat u gaf heb ik datgene opgegeven waar ik het meest van hield om te doen, viool spelen.

Omdat het pijnlijk was op dat moment om uw advies te moeten horen, ben ik in zaken gegaan en heb het voorrecht een ontzettend goede winstgevende zaak te hebben. Dat heb ik allemaal aan u te danken.

Maar er is één ding wat ik me altijd ben blijven afvragen: Hoe wist u dat ik niet datgene had wat nodig was om te slagen? Hoe kon u zien dat ik het vuur om ervoor te gaan miste?

De beroemde leraar schudde zijn hoofd met een droevige blik. “Je begrijpt het niet. Ik zeg tegen iedereen die voor mij speelt dat ze niet datgene hebben om te zullen slagen. Als je het wel zou hebben zou je niet naar mij geluisterd hebben.”

Hoe ging het?

Laat een berichtje achter voor iedereen te lezen en of stuur me persoonlijk een email. Ben altijd benieuwd hoe het je vergaan is.

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Koekje erbij?