arrow_drop_up arrow_drop_down

Omgaan met borderline van je kind, naaste of geliefde

Heb je een naaste of geliefde met borderline of een persoonlijkheidsstoornis in welke gradatie dan ook, dan is het fijn als je er voor hen kunt zijn, hen kunt ondersteunen vanuit je kracht zonder dat het ten koste gaat van jezelf. Zonder continue over je eigen grens heen te gaan.

Dat is lastig, iedere situatie is anders en iedereen ervaart het ook anders. Daarom is er ook geen ‘one size fits all’  in verband met het omgaan met een persoon met borderline. Er zijn natuurlijk wel handvatten die bijzonder prettig zijn voor een bepaalde leidraad, maar daarom ben ik niet dit artikel gaan schrijven.

Waarom dan wel? Als eigenaar van Loslaatportaal.nl krijg ik elke maand een statistieken overzicht van de website via Google en elke maand zie ik weer dat één artikel ‘link’ het meest belezen artikel is van de website.

Dus ik zit gister bij m’n vriendin en we krijgen het over dat artikel over Borderline dat elke maand, als ik een lijstje van Google krijg met m’n website statistieken, bovenaan staat.

Zij zegt direct ‘Dan moet je er wat mee gaan doen. Met jouw ervaring kun je misschien wel wat meer betekenen voor mensen dan dat ene artikeltje over Borderline’.

Maar eigenlijk wilde ik dat helemaal niet, heb er jarenlang middenin gezeten met alle bijbehorende pieken en diepe dalen, ik ben er wel klaar mee. Ik heb er voor mijn gevoel ook helemaal niets over te schrijven, de situatie was toen voor mij heel normaal hoe abnormaal deze ook was, maar dat was inderdaad toen en niet nu.

Wie zit er te wachten op nog een heel artikel over data en informatie over borderline? Daar zijn al honderden artikel over geschreven en terug te vinden in Google. Wat schiet je er mee op?

Dus m’n vriendin zegt ‘Misschien kun je jouw ervaring delen en vanuit het perspectief van loslaten bezien iets creëren dat juist de mensen om de borderliner heen van dienst kan zijn. De situatie waar jij zelf ook jarenlang in hebt gezeten en je je heel vaak onmachtig in hebt gevoeld.’

‘Daar zullen heel veel mensen met ook een naaste of kind of geliefde met borderline baat bij hebben, die herkenning. Omdat, zoals jij toen, zij nu moeten omgaan met iemand met borderline.’

Misschien wel dacht ik, maar kon er nog niet echt iets mee. ’s Avonds pakte ik m’n laptop erbij en ging eens een beetje rond online snuffelen naar artikelen over borderline. In de eerste plaats naar borderline en daarna met omgaan met iemand met borderline. Toen kwam ik het volgende artikel tegen https://www.psychologiemagazine.nl/artikel/omgaan-met-borderline/

Daarin verteld Erwin van Meekeren het volgende:

‘Er zijn in ons land naar schatting zo’n 175.000 mensen met een borderlinepersoonlijkheidsstoornis; daaronder zijn zowel ‘lichtere’ als ‘zwaardere’ patiënten. Als we er voor het gemak van uitgaan dat iedere persoon met borderline klachten met drie mensen nauw contact heeft, hebben dus zo’n 525.000 Nederlanders dagelijks te maken met de klachten en verschijnselen van iemand met borderline.’

Dat zette me aan het denken, het kwartje viel. Ik was één van die heel veel mensen die dagelijks te maken had met de verschijnselen van iemand met borderline. Dat is waar m’n vriendin het over had.

Maar weet je wat ik het lastige vind aan dit artikel schrijven is; ik kan me in grote lijnen al die jaren dat ik er zelf midden in zat, omdat mijn vrouw toentertijd (nu ex-vrouw) zwaar borderline had en heeft, wel voor de geest halen. Maar ik voel me nu niet meer zoals ik er toen in stond. Wat doe ik daarmee?

Een verhaal schrijven kan dacht ik, maar waarom sta ik er zo niet meer in? Omdat ik los ben gaan laten en met mezelf aan de slag ben gegaan. Niet toen ik er midden in zat ben ik los gaan laten, maar naderhand toen ik compleet de weg kwijt was, compleet op was en alles was kwijtgeraakt voor mezelf en m’n zoon.

Dus ik begin nu dit te schrijven voor de personen om de persoon met borderline heen. Voor die hele grote groep mensen om de borderliners heen die het af en toe, of dagelijks heel zwaar hebben om hiermee om te kunnen gaan en met de omstandigheden te kunnen dealen. Want voor degene die de persoonlijkheidsstoornis heeft, is datgene dat ze denken de normaalste zaak van de wereld. Voor de mensen er omheen vaak niet, maar je kunt meestal niet even om de tafel gaan zitten met een kop koffie en een pak koekjes op tafel, om uit te leggen dat ze vrij zijn om zo te denken maar dat dit niet in hun voordeel is.

Ze zijn niet gek, dom of vervelende mensen. Mijn ex ook niet. Was en is in de basis een ontzettende lieve vrouw. Echt niet dom en ook vaak gewoon gezellig. Ze denken en beleven alleen heel anders.

Voor jou als persoon naast de borderliner is het daarom lastig want jij denkt ‘normaal’. Je wilt het beste voor de ander (de persoon met borderline) plus je hebt om de een of andere reden wel zo’n persoon in je leven aangetrokken, of misschien is het wel je eigen kind.

Hier komt mijn verhaal. Ik hoop dat je er wat aan hebt.

Ik was 19, heel onzeker over mezelf, overgevoelig en een pleaser. Als meisjes me aankeken of contact met me zochten wist ik wel dat ze contact wilden, maar al snel kwam er een stemmetje in m’n hoofd die zei ‘die hebben geen interesse in jou, jij bent niet goed genoeg’. Terwijl ik wist dat ze dat wel hadden of in ieder geval contact zochten. Door die tweestrijd in m’n hoofd verkrampte ik vaak helemaal, dus ondernam ik niets en bleef op gepaste afstand. Zo kon ik voor mezelf het idee dat ze me wel leuk vonden in leven te houden, zonder dat het tegendeel bewezen kon worden.

Maar op een zekere avond kwam ik het café binnen lopen samen met een vriend en daar stond ze, we hadden direct oogcontact. Ze stond samen met haar vader en een andere vriend van mij te praten. Ze kenden elkaar nog van een jaar daarvoor. M’n vriend stelde mij aan haar voor en er was direct een klik. We praatte even en ik liep verder naar de bar om plaats te nemen en me te richten op een lekker biertje.

In de weken erna klikte het steeds meer. Ze kwam uit een lastige situatie en sliep bij de vriend die me aan haar voorstelde op de bank. Daar kon ze niet langer meer blijven en ik bood aan dat ze bij ons in huis kwam (ik woonde nog bij mijn ouders thuis).

Ze kwam bij ons wonen en dat vond ze heel fijn. Dat had ze eigenlijk nog nooit ervaren, ze ontving warmte en liefde. En elke dag stond er vers eten op tafel. Kleding werd gewassen, haar bed was schoon, ze kon douchen en had mensen om haar heen die om haar gaven. Ze werd direct bij ons thuis in de armen gesloten. Je zag haar tot rust komen.

Natuurlijk waren er zoveel aanwijzingen maar ik had nog nooit met borderline te maken gehad, toentertijd dook je ook niet even het internet op voor wat informatie.

Er was altijd wat. Zoveel baantjes werden versleten en er was elke dag iets. Ze voelde zichzelf niet lekker, had een dipje of de mensen waar ze mee moest werken waren heel vervelend, hadden het op haar gemunt, etc.

De ene dag werd ik aanbeden zoals ik nog nooit aanbeden was en de volgende dag was ik een waardeloos stuk vreten.

Als we op stap gingen moest er altijd heel veel gedronken worden. Als ik om 23:00 naar huis wilde was het altijd  ‘ah, nog eentje’ maar zo ook als ik om 02:00 naar huis wilde, het maakte niet uit. Het was nooit genoeg en de hoeveelheid alcohol was ook nooit genoeg.

Dat leidde wel tot frictie ja. Maar ja, ik wilde vooral rust, was een pleaser dus wat een ander wil daar ga je dan maar in mee, wat een ander wil is bepalend. Probeer maar de vrede te bewaren.

En als er weer wat was voorgevallen dan was er de volgende dag weer het schuldgevoel en de tranen en dan zwichtte ik weer – ze bedoeld het allemaal niet zo. Ik had ook geen grens, mijn grens werd bepaald door wat een ander wilde. Mijn grens werd bepaald door anderen.

Klopt dat? Nee totaal niet, maar ik was niet anders gewend en dacht dat dingen zo hoorde te zijn.

Ik keek ook niet meer om me heen naar andere mensen want als ze het idee kreeg dat ik naar een anderen vrouw keek, was het hek van de dam. Dan was ik al drie keer vreemd gegaan.

Maar er was een grote verandering op komst. Ze was zwanger van ons kindje en tijdens haar zwangerschap ging eigenlijk alles redelijk van een leien dakje. Ze dronk niet meer dus (in haar geval) kwamen die hoge pieken en diepe dalen met alles daar om heen ook niet zo nadrukkelijk naar de voorgrond. De zwangerschap was een redelijk gezellig periode zoals ik me nog kan herinneren. Geen grote uitspattingen.

Onze zoon werd geboren wat een bijzonder mooi wonder was, wat een prachtig mooi persoontje. Onze zoon was geboren dus ze wilde de bloemetjes buiten gaan zetten. Al het drama van voor de zwangerschap ging verder na de geboorte. Alleen had ik er geen zin meer in. Voordat onze zoon was geboren draaide alles om mijn ex en wat zij wilde. Toen hij werd geboren was dat niet meer, ik wilde gewoon bij onze zoon zijn. En lekker in het weekend samen op kunnen staan. ik had helemaal geen zin meer in de dingen die ik daarvoor deed.

Als ik terugkijk was zij vanaf de geboorte niet meer mijn allerbelangrijkste prioriteit. Dat zat niet lekker bij haar. Ik ging niet meer mee op stap wat ik niet erg vond want er was altijd ruzie of drama, was het niet met iemand anders dan begon ze wel tegen mij.

We woonden nog steeds bij mijn ouders en omdat mijn ex moeilijk werk vast kon houden, was alles afhankelijk van wat ik elke maand binnenbracht. Ik verdiende niet slecht maar een gezin onderhouden op basis van één modaal inkomen is wel krapjes.

Naar verloop van tijd kregen we een huis toegewezen. Het was zomer, ik had vakantie dus dat kwam mooi samen zou je denken en dat dacht ik ook. Daar dacht m’n ex anders over. Ik stond elke ochtend vroeg op om in ons huis te werken en klaar te maken om daar te gaan wonen. Dan ging m’n telefoon weer met de vraag wanneer ik naar huis kwam. Nooit kwam het telefoontje om opgehaald te worden zodat we samen wat in ons huis konden doen, nooit het telefoontje om te vragen waar ik mee bezig was en of het allemaal lukte. Nooit een telefoontje om te zeggen dat ze wakker waren en zo samen met onze zoon even aan kwam fietsen.

Je kunt zelf waarschijnlijk ook van die voorvallen naar boven halen, die redelijk kenmerkend zijn. Ik weet nog dat we onze zoon naar bed hadden gelegd en hij lag te slapen, m’n vader en moeder waren thuis. Ik ging even naar ons nieuwe huis om de woonkamervloer te lakken, een van de laatste dingen voordat we er konden gaan wonen. M’n ex bleef thuis zei ze. Dus ik ga naar ons huis en ga aan de slag met rommelen, schuren, schoonmaken en ben een paar uur later net begonnen met lakken loopt mijn ex binnen. Stomdronken. Die was dus na mij ook de deur uitgelopen om ‘wat te gaan drinken.’

Ze begint binnen in ons huis in het halletje stampij te maken. Ze wilde iets en dat kon niet. Ik zet haar buiten en doe de voordeur dicht om verder te gaan, Ik draai me om hoor een klap en kijk om en heeft ze dwars door het glas van de voordeur heen getrapt. Ik gooi de deur open en vraag of ze helemaal gek is geworden en wil haar naar binnen trekken. In een fractie merk ik dat ik te hard trek en wil haar opvangen. In mijn poging om haar op te vangen val ik zelf midden in de kapotte ruit van de voordeur. Ik kijk naar m’n hand en zie dat ik een hele diepe snee heb.

Ik trek de deur dicht en spring in de auto want ik moet naar de eerste hulp, dat was niet goed. Ik kom daar aan en m’n ex wilde perse mee. In het ziekenhuis gaat het in haar dronken bui maar om één ding en dat is om haar. Ze eist heel de aandacht van de eerste hulp op. Terwijl bij mijn m’n duim er half aflag. Mijn duim werd gehecht, maar iedereen wist gelijk wie we waren.

Dit schiet me zo te binnen. Er zijn er nog zoveel meer. Zulke voorvallen zal jij ook wel hebben in jouw situatie. Ik ga weer verder.

Enkele dagen later was de vloer gelakt, huis was ingeruimd en gingen in ons huis wonen. Kort daarna startte ik een eenmanszaak om maandelijks met hetzelfde werk meer geld over te houden. Nou dat ging voor geen meter in het begin.

Na bijna een jaar geworsteld te hebben, voornamelijk met mezelf, kwam en bleef het werk naar me toe komen. Het ging goed. Ik werkte overdag en mijn ex werkte elke avond 2 uurtjes. En eigenlijk waren die kleine twee uurtjes dat ze weg waren de leukste momenten van de dag voor mij en mijn zoon. Muziek aan, beetje rommelen, onze zoon lekker aan het spelen. Na weer enkele negatieve uitspattingen in de periode erna besloot ze om geen alcohol meer te drinken. Ze wilde stoppen met drinken, dat had ze al verschillende keren eerder geprobeerd, maar nu was het anders.

Ze wilde echt stoppen met drinken want ze vond zelf dat als ze dronk er hele nare dingen gebeurde en dat wilde ze niet meer. Nu was het ‘zo gezegd zo gedaan.’ Het ging eigenlijk gewoon lekker voor onze begrippen, er was rust. Bijna geen gekke uitspattingen meer dus ik wilde met haar trouwen. Ze had me namelijk al heel snel nadat we elkaar leerde kennen gevraagd om te trouwen en dat wilde ik wel, maar niet onder die omstandigheden.

Nu waren de omstandigheden al bijna een jaar relatief rustig dus kwam ik beneden en begon over trouwen.

We begonnen plannen te maken. Wat, waar en hoe. We gingen in een kasteel trouwen. Super mooi met oude Rolls Royce en alles erop en eraan. Was een mooie dag.

Er kwam elke maand voldoende geld binnen en we konden een huis kopen. Dus ik had eindelijk wat ik graag wilde, m’n eigen huis dat ik helemaal op kon knappen. Dat vond ik wel leuk. Iets creëren voor je eigen gezin. Een fijne plek, een thuis.

Dat ging in het begin ontzettend goed maar al snel kwam de klad erin, ik was teveel in ons huis bezig vond ze, zij had ook aandacht nodig. We hadden een opknap huis gekocht en er ging echt geen week voorbij zonder dat er problemen waren.

Ze ging weer steeds vaker op pad met alle negatieve gevolgen van dien. Dat ging op een gegeven moment zo ver, dat ik haar in het ziekenhuis moest ophalen. Maar ook dat ik zelf naar het ziekenhuis reed om d’r maag leeg te laten pompen omdat ze zei niet meer wilde leven en van alles had ingenomen. Heel de eerste hulp stond weer op z’n kop. Maar naar aanleiding daarvan kwamen we bij het GGZ terecht. En daar legde ze ons uit dat ze borderline had.

Er ging een hele wereld voor ons open. Het had een naam en er waren manieren om daar beter mee om te leren gaan, vanuit de borderliner zelf alsook vanuit de omgeving. Maar zoals met alles, het enthousiasme verdween snel en borderline was onzin, ze had geen hulp nodig, we wilde haar gewoon het idee geven dat ze gek was.

Dat was niet een tijdelijk iets waar we doorheen moesten, het werd van kwaad tot erger. Het werd erger en erger en erger. Op een gegeven moment denk je dat iemand niet dieper kan zinken, maar je toch elke dag moet aanschouwen en ondergaan dat dat echt nog kan.

En ik probeerde van alles. Weer naar het GGZ, naar psychologen buiten het GGZ om, medicijnen, borderline trajecten via het Radboud in Nijmegen. Alles werd gestart en niet afgemaakt. Opvanghuizen, gesloten opname we hebben het allemaal van buiten en binnen gezien.

Dat had wel tot gevolg dat ik instortte (ook al had ik dat niet in de gaten), ik trok het niet meer. Overdag werken, er willen zijn voor je kind, je opknaphuis af willen maken omdat het nog niet bewoonbaar is.

Ik had geen grenzen, ik trok geen lijn. Iemand zei tegen me ‘jonge jonge, dat laat je toch niet toe. Je moet grenzen stellen’. Ja dat snapte ik wel, maar ik had geen grenzen, mijn grenzen werden bepaald door wat anderen wilden, dus in dit geval wat mijn toenmalige vrouw wilde.

Misschien zijn dingen herkenbaar en misschien zul je denken ‘sjonge jonge heb jij totaal geen eigenwaarde. Nee dat had ik niet. Mijn kijk op mezelf was al behoorlijk ondergeschikt en deze jaren deden me geen goed.

Hoe had ik het ooit zo ver voor mezelf laten komen. Ik wilde haar alleen maar helpen. Niets hielp, ze was ook al niet meer thuis behalve als ze echt nergens anders kon slapen of als ze geld nodig had.

Ik was er klaar mee, ik wilde eindelijk verder voor mezelf en m’n zoon.

Dan komt de rust en dat is fijn. Ik kreeg rust voor mezelf en m’n zoon. Dat is fijn ja, toen kwam ik er pas achter hoe compleet op en totaal lamgeslagen ik was. Niets interesseerde me nog, het kon me ‘allemaal gestolen worden’. Behalve mijn zoon.

Ik wil niet zeggen dat dit bij iedereen zo is, dat is ook niet de reden dat ik dit artikel aan het typen ben. Ik typ hier gewoon voor de voet weg, om je fragmenten van mijn verhaal te delen. Om je te laten zien dat jij niet de enigste bent. Je bent echt niet alleen. Het aantrekken en afstoten door de persoon met borderline zal iedereen wellicht wel herkennen. Het nooit weten waar je aan toe bent.

Ik ga weer verder. Dat je er op je 30e achter komt dat de manier waarop je heel je leven lang al met het leven omgaat en dat de resultaten die daar uit voortkomen niet datgene is dat je diep van binnen graag wilt, is heel vervelend. Was eigenlijk ook wel logisch dat ik haar aantrok in m’n leven, als ik zag hoe ik onbewust naar mezelf en naar het leven keek. En dat het zo ver voor mij moest komen, tot ik zei tot hier en niet verder.

Alleen komt dat punt niet op een mooie gezellige zonnige dag. Je komt jezelf tegen als er stront aan de knikker is, want je weet niet hoe het tij te keren. Je gaat doen wat je deed en dat werkt niet meer, heeft nooit gewerkt of werkt niet meer in die bepaalde situatie.

Zoals ik al zei ik kende mezelf totaal niet, kende niet mijn zwaktes en ook niet m’n kracht. Durfde ook steeds minder en minder op mezelf te vertrouwen. Was zelfs zo erg dat ik in die periode stond te timmeren in ons eigen huis en ik eerst vijf keer na ging meten voordat ik een gaatje durfde te boren.

Ik bleef uiteindelijk veel te lang in het ‘ik moet mijn vrouw helpen’ idee hangen want ik kon/wilde mijn vrouw niet loslaten. Toch uit angst wat er dan van haar terecht zou komen. Want je laat als ‘normaal persoon’ iemand die hulp nodig heeft toch niet aan haar lot over.

Mijn vrouw had hulp nodig ja, alleen was ik aan het ‘vechten tegen de bierkaai’ want ze wilde niet geholpen worden.

Het is ook dubbelop hoor, want zolang ik me op m’n vrouw kon focussen hoefde ik niet naar mezelf te kijken.

Wat ging ik doen? Helemaal niets. Alleen voor onze zoon, dat mooie wonder, zorgen. Als mensen vroegen hoe het ging was, zei ik altijd steevast: “goed hoor, komt goed!”

Maar het was niet goed, verre van. Ik was nog steeds helemaal op. Ik doolde voor mijn gevoel echt letterlijk jaren rond. Zoekende naar antwoorden. Om er dan achter te komen dat ikzelf het antwoord ben voor mij en dat ikzelf de oplossing ben voor mij.

Dus na jaren van aanmodderen ging ik doen wat ik m’n hele leven nog nooit had gedaan, echt bewust naar mezelf kijken.

Na echt een lange tijd van aanmodderen en boos zijn, ging ik mezelf toch eens afvragen: hoe kwam ik A in zo’n situatie terecht en B hoe heb ik de situatie zover laten komen?

Ik liet dat weer eens bezinken en kwam er op een gegeven moment achter dat ik zo negatief over mezelf dacht, onbewust mezelf helemaal niets gunde en vond dat ik niets waard was.

Ik ging met mezelf aan de slag en deed iets dat werkte. Wat deed ik? Gewoon loslaten. Omdat ik dat ergens gelezen had? Nee omdat ik me in een helder moment realiseerde dat ik degene was die zo dacht. Ik realiseerde me dat ik hier zelf iets aan moest en kon doen. En dat als ik zeg te willen wat ik zeg te willen, dan zal het niet helpen als ik zo naar mezelf en de wereld om me heen blijf kijken.

Hoe liet ik los? Ik had toen geen flauw idee. Ik wist alleen dat ik zo niet altijd gedacht had en dat ik dus ideeën vast ben gaan houden waardoor ik nog steeds zo dacht. Als ik het vast kon houden kan ik het dus ook los laten. De wil om los te laten was zo sterk dat ik losliet. Het was pas veel later dat ik ging zien hoe en wat het loslaten inhield. Maar dat was op dat moment niet belangrijk, ik loste dingen op voor mezelf.

Voelde me steeds beter en kwam er op een geven moment achter dat ik nog nooit zo goed in m’n vel had gezeten en tegelijkertijd dat ik nog steeds niet goed in m’n vel zat, verre van.

Ik had iets dat werkt dus ging daarmee door, vond ik vrij logisch. Ik wilde graag gaan zien hoe ver dat balletje de goede kant op zou blijven rollen.

Dat balletje rolt nog steeds. Omdat de resultaten zo positief voor mij waren wilde ik er wat mee gaan doen. En zo ben ik Loslaatportaal.nl begonnen. Des te meer ik losliet des te meer ik mezelf ging accepteren en waarderen en des te meer er ruimte in m’n hoofd en de inzichten kwamen.

Ik hielp mezelf enorm vooruit. Doordat ik mezelf steeds meer ging accepteren en dingen ging verwerken, kwam ik steeds beter en beter in m’n vel te zitten. Ik stond eerst zo strak van de spanning en was zwaar overgevoelig, maar doordat ik los ging en bleef laten en zo verwerken, ging ik ook steeds meer terug van overgevoelig naar hoog gevoelig. Iets waar ik mezelf helemaal van afgestompt had.

De spanning viel bij bosjes van me af. Als je die inzichten en fenomenale resultaten ervaart voor jezelf, dan wil je dat graag delen. Daarom heb ik de Waarom Methode geschreven en geef ik dat kosteloos weg, zodat iedereen aan de slag kan. Zodat iedereen zijn leven mooier, relaxter, opener, vrijer, leuker, liefdevoller en gelukkiger kan maken ongeacht je situatie en omstandigheden.

Bewust loslaten is echt een bijzonder mooie en effectieve manier, om negatieve ballast van je af te kunnen gooien. Dit zou iedereen voor zichzelf moeten doen, iedereen zou het zichzelf moeten gunnen.

Dat is wat ik je graag wil meegeven. En hoe is de verhouding met mijn ex? Oké, we zijn niet close maar hebben wel contact. Het gaat in mijn ogen heel natuurlijk, het contact. Zij heeft haar leven, wij de onze. Onze zoon is altijd bij mij blijven wonen. We appen regelmatig maar ik ga niet mee in haar grillen en grollen. Ik gun haar een mooi leven, heel af en toe kom ik er nog op de koffie en dat is dat.

Voor mijn ex-vrouw en mij is geen gezamenlijke toekomst weggelegd, dit heeft niet alleen te maken met haar borderline, maar ook met onoverbrugbare verschillen. Jij zit misschien in de situatie dat je wel intensief om wil blijven gaan met je geliefde of naaste met borderline. Of misschien probeer je wel afstand te houden maar is die persoon nu eenmaal wel in je leven. Je kan die persoon niet veranderen, maar hoe je zelf in die situatie staat kan je wel positief veranderen!

Als jij jezelf de juiste vragen stelt komen er antwoorden. Die antwoorden zijn redenen/overtuigingen voor jou, waardoor situaties zijn en blijven zoals ze zijn. Als jij jezelf dus de juiste vragen stelt aangaande de borderline situatie waar jij inzit, komen er ook antwoorden. Komen er redenen naar boven drijven, overtuigingen komen aan het licht die je los kunt laten. Denkpatronen die je kunt doorbreken. Zo komt er steeds meer rust bij jou wat leidt tot inzicht en acceptatie en een fijner gevoel voor en over jezelf in de situatie.

Tijdens het schrijven kwam ik op het idee om een dagboek te maken. Een werkboek waar je bij de hand wordt genomen, een maand lang.

Als je met het dagboek aan de slag gaat, laat je negativiteit, blokkades, en weerstand vieren. Die worden minder. Je laat spanning los. Als je ontspannen bent sta je makkelijker in een situatie, in het moment, in het leven.

Een eenvoudige en bijzondere manier om steeds positiever in het leven te komen staan.

Je leert jezelf beter kennen, waar je kracht niet ligt en waar wel. Je wordt steeds minder bedompt, steeds vrijer. Staat steeds meer open. Zit minder in je hoofd. Situaties worden steeds minder beladen. Daardoor ga je steeds meer de mogelijkheden zien.

Situaties worden steeds minder negatief beladen waardoor je steeds opener staat voor oplossingen en mogelijkheden.

Ik heb de afgelopen jaren zo vaak het ‘ja, maar….’ gehoord als het over loslaten gaat en ik hoor het mezelf ook nog regelmatig zeggen. Maar hoeveel verlies zou je nemen om het in iedere geval te proberen? Je bent naar borderline en naar loslaten op zoek gegaan. Je bent niet voor niets op deze pagina terecht gekomen.

Hoeveel verlies zou je nemen? Geen, je zult alleen maar in winst praten. Omgaan met iemand met borderline is of kan verdomd lastig zijn.

Je kunt iets niet oplossen voor een ander en in jouw situatie is het ook niet een kwestie van oplossen. Door dagelijks bewust even de tijd te nemen om bewust los te laten, creëer ruimte in je hoofd om zelf steeds duidelijker en bewuster met de situatie om te kunnen gaan. Om jezelf en de ander steeds meer in de waarde te kunnen laten. Dat doe je op deze manier gigantisch. Je grenzen worden steeds duidelijker voor jezelf en daardoor ook voor de ander. Omdat ze zo duidelijk voor jou zijn kun je ze ook steeds duidelijker communiceren. Ik zeg win win!

Dat was het, ik stop met schrijven anders blijf ik er maar over doorgaan. Laat het idee eens bezinken maar niet te lang, het balletje ligt bij jou. Welke kant wil je het balletje op laten rollen voor jezelf? Je wilt iets veranderen en dit is een serieuze kans om aan te grijpen. Gun het jezelf. Wil je meer info over het Loslaatdagboek met als onderwerp Borderline, kijk dan even op de volgende pagina https://loslaatportaal.nl/loslaatdagboek-borderline/. Nog een fijne dag en ik zou het leuk en fijn vinden als jij dit gaat doen voor jezelf. Voor het geld hoef je het in ieder geval niet te laten.

 

Over de schrijver
Mijn passie? Mensen helpen aan een steeds fijner leven. En niet zomaar een 'fijner' leven, maar een leven waarin het oke is dat jij heel bewust het verleden een passend plekje kunt gegeven. Een leven waarin jij steeds makkelijker en doelgerichter jouw ideale leven kunt bewerkstelligen. Een leven waarin jij steeds bewuster kunt genieten van al dat moois dat het moment te bieden heeft. Een leven waarin jij volop in jouw kracht staat. Ik weet uit eigen ervaring dat je leven zo veel leuker, ongedwongener en vrijer zal worden door bewust los te laten. Ik zou het fijn vinden voor jou als jij het jezelf ook gunt om dat te ervaren.
Reactie plaatsen

Koekje erbij?