Page content

Loslaten van een borderliner

Loslaten van een borderliner

Das een lastige. Loslaten van een borderliner. Iemand met borderline kijkt op een hele andere manier tegen alles aan als iemand die geen borderliner is.

Daar valt heel moeilijk mee te leven. Bedenkt wel dat het voor hun ook heel moeilijk is om met zichzelf te leven.

Bij borderliners is het verstandig om heel duidelijk je grenzen te stellen en daar niet over heen te gaan om maar de vrede in huis te kunnen bewaren. Dat is gewoon uitstellen van executie.

Dat doe je dan net zolang totdat je jezelf bent kwijtgeraakt, helemaal opgebrand bent, het niet meer aankunt, je grens trekt en de bom alsnog ontploft.

Om het dan alsnog los te moeten laten. Dan ben je niet alleen de persoon met borderline kwijt maar ook jezelf, dan wordt het heel moeilijk en breekt een hele lastige periode aan voor jezelf. Vele malen lastiger als wanneer je duidelijk je grenzen hebt gesteld om jezelf te beschermen.

Dus loslaten van een borderliner is het loslaten van het idee jezelf te moeten wegcijferen.

Er zijn natuurlijk nogal wat gradaties in borderline en er zijn zovelen die hier prima mee om kunnen gaan en ook openstaan voor die lijnen en hulp. In grote lijnen zijn er enorme pieken en dalen in hun perspectief op jou, de wereld, werk, zichzelf, relaties, etc. Het leven is vaak heel dramatisch en zwart wit in hun ogen.

Ik had zelf altijd het gevoel dat ze het zo niet bedoelde. Het zijn goede personen zoals jij en ik, dus je gaat maar door, je probeert het maar weer. Maar dat wil niet zeggen dat ze het dan niet doen.  Je kunt wel oogkleppen ophebben maar er komt toch een dag dat je jezelf zo niet meer voor de gek kunt houden. De borderliner moet er mee leven maar jij ook. En aangezien jij het niet beleeft zoals zij dat doen strookt het niet met jouw kijk op de wereld.

Als dat te ver gaat  – gaan ze over de grens van degene die het “te” vindt en dat ben jij. Tegen elke duidelijke lijn wordt aangeschopt. Als jij die grens dan weer naar achteren verlegt dan wordt er nog steeds geschopt maar denk je het even niet te voelen en lijkt de rust weer teruggekeerd, maar dat is het niet.

Je houdt jezelf voor de gek. Want die heftige schommelingen in emoties komen er toch weer uit. Je ziet het vaak aankomen en zij voelen dat ook en zien dat ook in je ogen.

Dan gaat de bom af in hun hoofd en vallen ze nog al eens terug in excessief gebruik van bijvoorbeeld drugs, drank, seks en/of zelfbeschadiging waarna dat enorme schuldgevoel weer boven komt drijven.

Loslaten van een borderliner is een moeilijke want je wilt ze graag helpen.

Je kunt het alleen niet voor ze doen. Ze hebben duidelijke lijnen nodig maar nemen het vaak niet van je aan als ze het moeilijk hebben.

Je ziet ze vaak worstelen met zichzelf. Momenten dat het humeur van bijna verafgoding in een fractie van een seconde omslaat in bijna haat. Het ene moment ben je hun allerbeste vriend(in) het ander moment hun grootste vijand. Ze kunnen ook geweldig toneelspelen en precies zeggen wat jij denkt te willen horen. Ze houden dit vol totdat ze de controle verliezen.

Jij kunt dat niet veranderen. Je kunt ze wel laten zijn, door ze los te laten. Je neemt afstand en bent niet meer emotioneel betrokken waardoor je gewoon ziet.

Loslaten van een borderliner is het loslaten van datgene waar je hen, maar ook jezelf, voor wilt behoeden.

En dat mag, maar mag jij het ook loslaten van jezelf? Dat is de allergrootste vraag. Loslaten van een borderliner is hoever een borderliner mag gaan voor jij zegt genoeg is genoeg, dit is mijn grens.

Daar valt heel moeilijk mee te leven. Bedenkt wel dat het voor hun ook heel moeilijk is om met zichzelf te leven.

Bij borderliners is het verstandig om heel duidelijk je grenzen te stellen en daar niet over heen te gaan om maar de vrede in huis te kunnen bewaren. Dat is gewoon uitstellen van executie.

Dat doe je dan net zolang totdat je jezelf bent kwijtgeraakt, helemaal opgebrand bent, het niet meer aankunt, je grens trekt en de bom alsnog ontploft.

Om het dan alsnog los te moeten laten. Dan ben je niet alleen de persoon met borderline kwijt maar ook jezelf, dan wordt het heel moeilijk en breekt een hele lastige periode aan voor jezelf. Vele malen lastiger als wanneer je duidelijk je grenzen hebt gesteld om jezelf te beschermen.

Dus loslaten van een borderliner is het loslaten van het idee jezelf te moeten wegcijferen.

Er zijn natuurlijk nogal wat gradaties in borderline en er zijn zovelen die hier prima mee om kunnen gaan en ook openstaan voor die lijnen en hulp. In grote lijnen zijn er enorme pieken en dalen in hun perspectief op jou, de wereld, werk, zichzelf, relaties, etc. Het leven is vaak heel dramatisch en zwart wit in hun ogen.

Ik had zelf altijd het gevoel dat ze het zo niet bedoelde. Het zijn goede personen zoals jij en ik, dus je gaat maar door, je probeert het maar weer. Maar dat wil niet zeggen dat ze het dan niet doen.  Je kunt wel oogkleppen ophebben maar er komt toch een dag dat je jezelf zo niet meer voor de gek kunt houden. De borderliner moet er mee leven maar jij ook. En aangezien jij het niet beleeft zoals zij dat doen strookt het niet met jouw kijk op de wereld.

Als dat te ver gaat  – gaan ze over de grens van degene die het “te” vindt en dat ben jij. Tegen elke duidelijke lijn wordt aangeschopt. Als jij die grens dan weer naar achteren verlegt dan wordt er nog steeds geschopt maar denk je het even niet te voelen en lijkt de rust weer teruggekeerd, maar dat is het niet.

Je houdt jezelf voor de gek. Want die heftige schommelingen in emoties komen er toch weer uit. Je ziet het vaak aankomen en zij voelen dat ook en zien dat ook in je ogen.

Dan gaat de bom af in hun hoofd en vallen ze nog al eens terug in excessief gebruik van bijvoorbeeld drugs, drank, seks en/of zelfbeschadiging waarna dat enorme schuldgevoel weer boven komt drijven.

Loslaten van een borderliner is een moeilijke want je wilt ze graag helpen.

Je kunt het alleen niet voor ze doen. Ze hebben duidelijke lijnen nodig maar nemen het vaak niet van je aan als ze het moeilijk hebben.

Je ziet ze vaak worstelen met zichzelf. Momenten dat het humeur van bijna verafgoding in een fractie van een seconde omslaat in bijna haat. Het ene moment ben je hun allerbeste vriend(in) het ander moment hun grootste vijand. Ze kunnen ook geweldig toneelspelen en precies zeggen wat jij denkt te willen horen. Ze houden dit vol totdat ze de controle verliezen.

Jij kunt dat niet veranderen. Je kunt ze wel laten zijn, door ze los te laten. Je neemt afstand en bent niet meer emotioneel betrokken waardoor je gewoon ziet.

Loslaten van een borderliner is het loslaten van datgene waar je hen, maar ook jezelf, voor wilt behoeden.

En dat mag, maar mag jij het ook loslaten van jezelf? Dat is de allergrootste vraag. Loslaten van een borderliner is hoever een borderliner mag gaan voor jij zegt genoeg is genoeg, dit is mijn grens.

Ik heb hier een nieuw blogartikel geschreven met mijn eigen ‘borderline ervaring’ voor de personen om de persoon met borderline heen. https://loslaatportaal.nl/omgaan-met-borderline-van-je-kind-naaste-of-geliefde/

Het balletje ligt bij jou. Welke kant wil je het balletje op laten rollen voor jezelf? Je wilt iets veranderen en dit is een serieuze kans om aan te grijpen. Gun het jezelf. Wil je meer info over het Loslaatdagboek met als onderwerp Borderline (voor de personen om de borderliner heen), kijk dan even op de volgende pagina https://loslaatportaal.nl/loslaatdagboek-borderline/. Nog een fijne dag en ik zou het leuk en fijn vinden als jij dit gaat doen voor jezelf. Voor het geld hoef je het in ieder geval niet te laten.

Comment Section

31 reacties op “Loslaten van een borderliner


Door Peter Smallegange op 11 september 2020

Hi
Mijn beste vriendin naast mijn partner wilde ineens meer ruimte voor zich zelf. Ik liep ermee rond als wandelend vraagteken hoe bedoeld ze dit en waarom doet ze ineens zo afstandelijk? Geen whatsapp meer reacties op berichten via fb messenger werden beantwoord met emoticons. We gingen op vakantie en had met haar afgesproken ok we doen 3 weken geen contact pakken de draad na de vakantie weer op. Vond zij goed plan maar toen kwamen wel de berichtjes en reacties op facebook op dingen die ik gepost had. Vond dat wel vreemd. Goed na de vakantie was ze bij mij en tijdens de koffie uit het niks zei ze ik investeer veel tijd in en wil daar wat voor terug zien. Dit is nooit een vriendschap geweest maar vraag voor mijn services €70. Dit was echt een dolk recht in mijn hart want ik had haar eel gegeven niet alleen mijn hart maar ook regelmatig wat geld omdat ik wist dat ze het financieel niet breed heeft. En heb altijd aangegeven joh ik doe dit omdat ik vind dat ik je moet helpen en wil hier niks voor terug. Vriendschap is genoeg. Maar dit betekend wel einde van onze vriendschap ik ben hier nog van aan het bijkomen. Ze heeft ook veel voor mij gedaan en was zeker niet slecht wat ze deed. Feit is wel dat het nooit meer wordt zoals het ooit was vertrouwen is weg. Maar hoe kom ik hiervan los? Dit doet mij meer pijn dan verbreken van liefdesrelatie. Als iemand tips voor mij heeft hoor ik het graag……



Door Silvia op 5 juli 2020

Hoi, ik zit nu zelf in n fase waarbij voor mij de maat vol is en hij meerdere malen flink over de grens is gegaan. Hij is weg gegaan maar zegt dat ik de beslissing heb genomen. Prima als jij dat wil denken. Maar eigenl niet prima, hou ziels veel van hem, maar ik ga er zelf aan onderdoor nu. Heb 2 kinderen van 16 en 13 en zij hebben genoeg ellende mee gemaakt. Ik dacht dat ik het wel kon, n leven met m opbouwen, maar het vreet mij nu op. Alleen hoe kom ik van hem af, van hem los? Gisteravond belde ie weer, ik hou van jou, ik heb jou nodig.. toen zei ik je hebt alles gesloopt en werd ie weer boos. Ik ben radeloos en bang dat dit een hele lange weg gaat worden. Ja liefst word ik met m oud, maar t gaat echt niet . Wat te doen?


Door Richard op 14 juli 2020

Hoi Sylvia. Ik zit in hetzelfde schuitje. We waren pas 8 maanden bij elkaar, maar de relatie voelt al als meerdere jaren. Ik ben zo verknocht aan deze vrouw. Hoewel ze me vaak weg duwde, om me vervolgens weer aan te trekken, blijf ik in die relatie geloven. Nu heeft zij het definitief uitgemaakt en geblockt op whatsapp. Ze zei nog wel dat ze nooit meer contact met me op zou nemen. Ik heb er nog wanhopig SMS’jes op los gelaten. Ik was nog lang niet klaar met haar. Maar in vele reacties herken ik dingen die ik mee gemaakt heb. Het steeds uit maken als ik even niet reageer… Mij het huis uit sturen en direct zeggen dat ik haar niet mag verlaten. Ik ben gewoon naar huis gegaan natuurlijk. Ik ben van mening dat je niet kan blijven als iemand je de toegang tot haar huis ontzegt. Ze zei dat ik de volgende keer maar gewoon moest blijven en wachten tot de bui over was. Of een stukje moest gaan lopen om daarna weer terug te komen. Het is nu 2 dagen uit en ik klamp me nog zo vast aan de mooie momenten die we hadden. Want die waren er volop! Het is een heel bijzonder persoon, schaamteloos en altijd open en eerlijk. Ze zegt wat ze denkt en houd ook niets voor me achter. Zelfs niet als het haarzelf in een kwaad daglicht zet. En dat maakt het juist zo moeilijk! Het is een bijzonder persoon, dat heb ik zelf nog nooit mee gemaakt op die manier. We deden de wildste dingen, dingen die ik nooit voor mogelijk had kunnen houden. Nu is het 2 dagen radio stilte en zit ik in zak en as. Zodra mijn telefoon trilt, slaat mijn hart 3 keer over. Ik wil graag een teken van leven, maar ben tegelijkertijd bang voor de inhoud van haar bericht. Mijn dochter van 10 begint het ook verwarrend te vinden. Dan weer uit, dan weer aan. Mijn dochter is erg aan haar gehecht en heeft het er erg moeilijk mee. Het lijkt soms wel alsof zij alleen de negatieve kanten ziet. 3 weken terug stuurde ze mij dat ze een zelfmoord poging gedaan. Zij woont 200 km bij mij vandaan en ik was helemaal van slag. Ik heb haar beste vriendin opgebeld en die is snel naar haar huis gegaan. Mijn ex appte me nog dat het mijn schuld was dat ze dit deed en dat dit heel ernstig was. Achteraf zag ik alleen een paar schrammen die zij naar eigen zeggen met een schaar heeft toegebracht. Het viel dus allemaal wel mee, al zal ik niet ontkennen dat het voor haar heel heftig geweest moet zijn. Maar zij lijkt niet te begrijpen dat het voor mij ook heel traumatisch is. Ze zou hier nog langs komen om dingen uit te praten, we zaten in een negatieve periode. Maar nu is al het contact dus verbroken en ga ik kapot van het liefdesverdriet. Iedereen om me heen zegt dat het beter is zo, maar ik had nog zo graag leuke momenten met haar willen beleven. We hadden nog volop plannen voor deze zomer. Nu ben ik alleen en heb bijna 3 weken vakantie. Er zit niks anders op als alleen met mijn dochter leuke dagjes weg te gaan. Maar ook dan zal het gemis blijven.. want mijn ex zou immers mee met haar dochter, als een gezellig samengesteld gezin. Ik ben ten einde raad, ,al weet ik dat mijn geest me voor de gek houd. Ik moet door dit dal heen, want ik kan er niet omheen lopen. Ik heb mijn baas laten weten dat ik heel slecht in mn vel zit, maar probeer wel door te blijven werken. Al staat mijn hoofd er totaal niet naar. Ik raak steeds afgeleid door gedachtes aan haar. Alles in de buurt doet me ook denken aan haar. Leuke plekken waar we samen waren en leuke ervaringen hebben opgedaan.. Ik zie haar schaduw op mijn muur in de woonkamer. Tot ik besef dat mijn geest me voor de gek houd. Ik zie haar zitten op mijn bank, liggen in mijn bed… Roken op het balkon. Ze is overal! Ik moet ontgiften…. maar ik weet niet waar ik beginnen moet. Volgens mijn omgeving moet ik andere mensen opzoeken, vrienden/familie.. maar ik heb geen zin in menselijk contact. Ik voel me een wrak en ben toch geen gezellig persoon voor anderen. Maar ik mag mezelf hier ook niet in verliezen. Het doet gewoon zo zeer, omdat ik echt heel veel voor haar voel.. Zo veel dat ik echt het idee had om haar mijn vrouw te maken. Ik begrijp gewoon niet dat zij zo kil en hard kan zijn, na alles wat we samen gedaan en beleefd hebben. Dat moet zij toch ook inzien? Of ziet zij alleen de negatieve dingen momenteel. Ik kan er alleen maar naar gissen…. Ik weet niet wat jij kan doen om je beter te laten voelen. Wellicht hebben we tips voor elkaar. We moeten helen! En alleen tijd kan dat genezen. Ga door deze hel om er later sterker uit te komen. Nu moet ik ergens hopen dat ze mij niet meer gaat aantrekken… Want daar ben ik nog te gevoelig voor. Al weet ik dat het beter is als ik dat af kap.


Door Kapot op 15 juli 2020

Hallo Richard,

Je verhaal is herkenbaar… maar je moet inzien dat je beter af bent. Het ligt niet aan jou, en je zult nooit gekukkig worden. Je houdt van haar, zoals ik van mijn ex houdt, mis haar elke dag, maar kijk vooruit, denk niet teveel aan de mooie tijden met haar. Want de vraag is of dat echt was… Hier zelf een eind gemaakt aan een relatie van 3 jaar met iemand met borderline… ik ben gesloopt, op en kan maar moeilijk begrijpen hoe iemand zo hard en koud kan zijn. OOk ik zij heeft me geblokkeerd, en allang een ander waar ze al mee bezig was… een betere versie van mij. Meer geld, groter huis en volop aandacht… ik Voel exact hetzelfde, je wilt haar helpen, maar zolang ze er zelf niet om vraagt kun je niks… accepteer het en geniet van je dochter en alle vrienden die wél zien hoe je bent… een goede gozert die niks fout heeft gedaan, ook al voel jij precies andersom…


Door Henk op 19 augustus 2020

Jezus kerel, alsof ik hetzelf geschreven heb.


Door Kapot op 15 juli 2020

Hallo Sylvia…
Ik heb een relatie van 3 jaar gehad met een vrouw met borderline… in het kort: het was awesome in het begin… liefde, nog nooit zo verliefd geweest… en zij ook niet zei ze…. de mooiste dingen beleefd.. door impulsiviteit deden we de leukste dingen… skieen, avondjes weg vol romantiek… en sex wat Ik nog nooit had meegemaakt… ze was vaak emotioneel, begon vaak te huilen, ook al was het super wat we deden… maar al gauw bleek dat ze me alleen wilde hebben. Ik besteed teveel tijd aan mijn kinderen, jongens van 13 en 16…. zelf laat ze haar kinderen vaak alleen en doet ze wat ze zelf wil… veel over gesproken maar niets kwam aan bij haar… langzaamaan werden mijn vrienden verwaarloosd.. wilde alleen bij haar zijn… maar toen ik aangaf dat ook mijn vrienden belangrijk waren was het oorlog… ook mijn ex werd bestempeld als een heks van een ex… maar dat is echt niet zo. Heb juist een hele goede relatie met haar. Maar ook dat kon en mocht niet… overal kreeg ik de schuld van en ik ging kapot… ze zei ook dat ik ziek was en zij gezond… mijn huis (mijn trots) was niet veel volgens haar en de inrichting ook niet… niks was goed… in december een pauze genomen om even adem te halen… voor haar startschot om een ander te zoeken.. ik wist het, maar ze zei niks… hetbwas gewoon een vriend… maar ze bleef aan me trekken… maar merkte ook dat de ander meer was dan ze zei… ze ging openlijk met hem om om mij Te kwetsen… nu heb ik 2 maanden geleden een eind gemaakt aan de relatie… ze was blij want wel toe aan een serieuze relatie… ze is bij veel mensen geweest om te vertellen dat wij nooit iets hadden gehad m ochtend ze dat denken… ik heb voor haar gevochten hoor…. keihard… maar niks hielp… ze heeft me nog een maand aan het lijntje gehouden tot ik zei geen contact meer te willen… dat wilde ze niet… ik was haar te kostbaar en te speciaal… toen ik aangaf dan nog 1 x te willen proberen gooide ze keihard mee deur dicht… klaar… kreeg nog een app dat ze me miste en niet wist wat te doen en me graag terug wilde… nog geen uur later zat ze met haar nieuwe vriend in de auto voor een vakantie van een week. Ik heb nergens meer op gereageerd. 0 contact. Ben nu geblokkeerd op social media en veel mensen horen van haar dat ze klaar met me is en ik een waardeloze vent ben… en slecht in bed…

Hou de eer aan jezelf… en zorg voor goede vrienden en praat er veel over… Hebreeën het contact en vertrouw er op dat je echt weer gelukkig kan worden… hoe moeilijk ook… ik snap waar je zit… het is zo oneerlijk…


Door jan op 4 juni 2018

hoi ik leerde haar twee jaar geleden pas goed kennen.ze was een vriendin van mijn overleden vrouw. mijn vrouw stierf aan kanker en ik bleef alleen met mijn zoontje van 14.na een tijdje begonnen we een relatie,in het begin ging alles goed en ik zag mijn leven en dat van mijn zoontje weer hoopvol tegemoet .zijzelf had ook twee kinderen waarvan de zoon autisme en haar dochter adhd mijn zoontje heeft ook trouwens autisme .zij verloren hun papa aan zelfmoord.het was wel een complexse situatie maar stilaan vonden we onze draai vorig jaar zijn we gaan samenwonen en alles ging relatief goed.Maar sinds enkele maanden sloeg de stemming volledig om.ik was een copie van mijn zoon zei ze ik had dislextie en kon geen verschil tussen links en rechts.Als ik eens naar een nederlandstalig liedje luisterde kwan er direkt kritiek ,ik kon niks meer goed doen,terwijl ik nog thans elke dag voor haar zorgde omdat ze lyme patiente is ik heb honderden kilometers gereden voor haar met haar ziekte dokters bezocht zeikenhuizen bezocht maar dat is niet belangerijk in haar ogen.Wat het wel is dat is dat zij al twee jaar voor mijn zoon zorgt want daarvoor ben ik volgens haar niet in staat ,ook op mijn hobby had ze kritiek( Ben hobbyboer).Soms als het is te heftig wordt rol ik mijn matten en ga een paar uur naar huis zoals vorige week.bij gevolg mocht ik savonds niet meer terugkomen.ik ben dus terug naar huis gaan wonen Voor mijn zoontje met ASS is dit heel verwarrend dan is het aan dan weer uit.uiteindelijk loop ik soms eens naar huis om mezelf tegen haar te beschermen want haar woedeuitbarstingen zijn niet min onder de ogen soms van de kinderen,Haar kinderen manupuleert ze steeds dat deze ook zeggen dat het steeds mijn schuld is en als mijn zoontje dan zegt dat ze ook fouten heeft zegt ze dat ik hem manupuleer.ik ga ook momenteel bij een pshyoloog en die geeft mij de raad hiermee te stoppen envenals mijn huisarts,maar het is zo verdomd moeilijk haar los te laten omdat ik nog veel van haar hou.gisteren waren we eens gaan wandelen en het was zalig en ik had terug hoop maar een uur later was het weeral verwijten zoals ja ik ben hier ni weggelopen en ik antwoorde dan ,ja ik mocht ook ni terug komen enz……ze heeft nooit de diagnose gekregen want ik ben gestoord zegt ze zij niet,ze heeft zelfs op een gegeven moment mijn huisarts gebeld en en gezegd dat ik moest geholpen worden want ik was ziek in mijn hoofd.Kan iemand mijn hierin wat advies geven?


Door Kristian op 15 oktober 2018

Jeetje, het is precies mijn verhaal echt! De manipulatie van haar Kids naar mij toe. Het ff vluchten voor de situaties. Ik ben ook naar psycholoog gegaan omdat ik wat mankeerde volgens haar. En nog meer van die dingen die je zei. Mijn psycholoog zei dat ze borderline heeft en dat zei ze aan de hand van mijn verhalen, want ze had veel meer patiënten gehad die borderline hebben, dus ze herkende het. Door alles wat ik meegemaakt heb had ik een burnout gekregen. En bedrijfsarts zei ook zij heeft borderline. Maar wat doe ik er nu aan? Het is moeilijk… Het is nu een jaar geleden heb ondertussen een leuke “normale” vriendin, maar denk nog altijd terug aan ex. Komt omdat er zoveel leuke extreme pieken waren, maar ik moet niet de extreme dalen vergeten. Die waren Zo heftig en naar en echt niet goed voor mijn kids geweest. Wat ik nu doe is hopen dat de tijd ervoor gaat zorgen dat ik haar volledig kan gaan loslaten. Dat gaat op zich redelijk want ik word volledig genegeerd met alles, geblokkeerd op alles enzovoort door haar. Terwijl ik dat best jammer vind want met andere oude exen kan ik het gewoon prima vinden op een vriendschappelijke manier. Ik kan je alleen zeggen wat je gewoon echt moet gaan doen….. Is haar loslaten…… Ga verder met je leven de tijd zal je helpen. Dit zijn trouwens ook de adviezen voor mij hoor. Je mag er gerust aan terug denken, maar blijf er niet in hangen, je mag er verdrietig over zijn maar niet te lang. Je zult verder moeten gaan, inzien dat er meer is en dat er leukere dingen zijn in het leven. En zij zal bij de volgende relatie hetzelfde probleem krijgen / veroorzaken. Wat je ook vast gehoord hebt ga leuke dingen doen. Nou ik weet niet of ik je hiermee een beetje geholpen heb, maar het was sowieso fijn om te lezen dat jij eigenlijk hetzelfde hebt meegemaakt als ik….. Je bent er niet alleen in……


Door Engelbertus op 22 december 2017

Dank je Bjorn. Mijn verhuizing is inmiddels een feit. Na nog wat moeizame pogingen om een “zakelijk” of “vriendschappelijk” contact met haar (zie vorige reactie van mij) is wat mij betreft de kogel door de kerk. Duidelijke chantage pogingen, die in elk geval als zodanig interpreteerde/herkende, bij het ophalen en terugbrengen van ons hondje hebben mij nu definitef doen besluiten om alle contact te verbreken. Ik heb contact gezocht met de stichting .. voor wie haar begeleidster werkt. Een collega van haar bood aan om bij me langs te komen. Hij is geweest en ik kon mijn verhaal kwijt. Hij was verbaasd dat ik het zolang heb volgehouden. Hij heeft contact gehad met haar begeleidster en die wil, om begrijpelijke redenen, niet rechtstreeks contact met mij zonder toestemming van cliënte. Die heeft daar dus inderdaad niet in toegestemd. Gelukkig maar, dat vind ik niet erg. De man die bij me was heeft mijn verhaal dat ik op schrift heb gezet naar de begeleidster met toelichting doorgestuurd. Ik hoop dat ze er wat mee kan om .. darrmee op een positieve manier mee te kunnen helpen. Niet om het weer goed te maken met me. Alsjeblieft niet. Wat ik hiermee wil zeggen is dat ik me ergens toch nog wel een beetje “schuldig” of “verantwoordelijk” voor haar voel. Ik denk dat na mijn verhaal de ogen van de begeleidster van .. opengaan. Ik geloof er namelijk niets van dat ze mijn kant (en van ander exen) het verhaal kent. Moois weer spelen kan ze namelijk heel erg goed weet ik. Mijn conclusie naar de begeleidster toe was uiteindelijk dat .. een spoor van emotionele verwoesting achterlaat bij iedereen die dicht bij haar is/was. Nu zijn er niet veel meer, eigenlijk niemand… Wellicht dat ze het geluk – en zichzelf – ooit nog eens terugvind. En mijn hondje? Ach ik weet dat het beestje het bij haar ongelofelijk goed heeft. Ik zou een egoïst zijn als ik ‘m van haar af zou nemen. Bij mij gaatie dood van verdriet en zij ook. Het is goed zo. Ik ga een nieuwe periode in…… nu nog “even resetten”. Maar dat valt tot nu toe niet mee. Er is ruimte die ik weer moet zien te vullen, in de wetenschap dat ik niet meer op m’n tenen hoef te lopen. Voor alle andere lezers en zoekers kan ik adviseren: Kies voor jezelf. Vind jezelf terug. Sterkte !!


Door Radeloosje op 28 oktober 2017

Loslaten tsja hoe ga ik dat doen… ik zit er midden in… al bijna 15 jaar cijfer ik mezelf weg. Word ik te pas en te onpas uitgescholden, vernedert, aangvlogen en zelfs naar mijn keel gevlogen, kortom hij tirraniseert mij al 15 jaar. En toch kom ik maar niet los van. Inderdaad het ene moment ben je alles, het andere moment stuk vuil. Het is zo lastig omdat hij continue tegen mij roept wanneer hij iets heeft gerepareert of wat dan ook dat hij dat allemaal alleen maar voor mij doet. Dan denk ik ben ik dan zo ondankbaar? Nee ik ben niet ondankbaar maar hij weet het allemaal wanneer hij weer eens zo’n bui heeft altijd op mij te betitelen en je zou bijna zeggen slim te spelen. Wanneer ik mijn grens trek gaat hij als eenbezetene tekeer, gooit met meubelen en uit angst durf ik niet bij hem weg te faan. Hij dreigt ook steeds dat hij me toch in de gaten zal gaan houden en ik maar goed op mijn hoede moet zijn. Steeds wanneer hij het weer zwart wit ziet wanneer ik aan geef het niet met hem eens te zijn gooit hij zijn trucendoos open en ramt op de deuren en vernield steeds mijn hele toko. Wat moet ik hier toch mee. Ik heb geen sociaal leven meer en denk dat dit ook een reden is er in te blijven hangen angst angst angst. Ook pakt hij meteen naar alcohol wanneer het niet gaat zoals hij wil en behandelt mij als nog minder dan een hoop str.nt. Ik verdien respect, maar dat is heel ver te zoeken. Wij leven al 3 jaar als broer en zus want iemand die al 3 x een zelfmoordpoging heeft gedaan daarmee wil ik geen relatie althans niet op DIE wijze. Ik wil zo graag loskomen van hem maar geef me handvaten aub want alleen lukt het me niet. Groetjes radeloosje.


Door Engelbertus op 30 oktober 2017

Ik heb een knoop doorgehakt. Voordat ik écht ga hakken… 4 jaar geleden werd ik hopeloos verliefd op haar. Na een paar dates dacht ik een jaar na mijn scheiding de ware gevonden te hebben. Zelfde interesses, goede gesprekken en een fantastisch liefdesleven. Ik leefde weer helemaal op. Ook mijn naasten inclusief mijn kinderen waren gek van haar. Ik wilde toch al uit het dorp waar ik woonde weg en ging naar de stad waar ik vroeger ook een tijd gewoond heb en waar zij ook woont. Snel een appartement gevonden en, wonder boven wonder, 5 deuren verder een appartement voor haar geregeld. Ze woonde op kamers bij een niet (dacht ik toen) zo leuke huisbaas. (Achteraf bezien een prima kerel, maar dat terzijde.) Ik heb eigenhandig het appartement voor haar gerenoveerd en woonklaar gemaakt. Alle klussen gedaan en heeeeel veel praktische zaken voor haar gedaan en doe ik, inderdaad, nog steeds. Ik kan nog lang doorgaan maar ik weet niet meer wat ik goed doe. Nu gaat ze me kwijtraken omdat ik 30 km verderop ga wonen. Samen hebben we een schat van een hondje. Als ik werk istie bij haar, als ik vrij ben bij ons samen. Ik heb haar voorgesteld om hem tijdens mijn werkdagen bij haar te laten, en als ik vrij ben wanneer zij dat wil en haar handen vrij wil hebben bij mij te nemen. Foutfoutfout. De escalaties nemen alleen maar toe. Is dat omdat ze misschien toch nog van me houdt? Of ben ik de zoveelste **** die haar verlaat? Ik denk dat ik een goede keus heb gemaakt. Broers en zus steunen me daarin. Maar het doet zo’n zeer… Mijn tranen zijn voorlopig nog niet op. En Het hondje? Ik vind wel een plek voor ‘m of hij blijft, hopelijk bij mij als ik een goede oppas vind voor als het nodig is. Mag ik voor mezelf kiezen? Ik wil nog verder leven….. (56) of ben ik inderdaad de egoïst die zij zegt dat ik ben.


Door Bjorn Brands op 2 november 2017

Nope, het is oke om voor jezelf kiezen. Dit heeft niets met egoïsme te maken. Fijn dat je broers en zus je daarin steunen. Die hebben waarschijnlijk dicht op de situatie gestaan en kunnen je bevestiging geven in een tijd waarin je toch twijfelt. Grappig en heel herkenbaar voor velen wat je schrijft “een niet (dacht ik toen) zo leuke huisbaas. (Achteraf bezien een prima kerel, maar dat terzijde.)” De escalaties namen misschien toe omdat je voor jezelf kiest en zij nu niet op de eerste plaats komt.


Door Bjorn Brands op 2 november 2017

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat dit heel herkenbaar is. Een keer knapt het bij jou. Een borderliner weet precies waar je zwakke plekken zitten en zal deze keer op keer op keer gebruiken. Jij kunt hem niet veranderen, dat hoop je wel. 15 jaar is verdomd lang. Kies voor jezelf. Dit heeft niets met ‘houden van’ te maken. Je weet dat het abnormaal is maar voor jou zijn deze situaties dagelijkse kost. Je weet waarschijnlijk ’s morgens al als je in zijn ogen kijkt wat voor dag het gaat worden. Inderdaad angst angst angst. Waarvoor? Misschien schuldgevoel dat als je bij hem weg zou gaan hij doet wat hij zegt dat hij gaat doen? Angst dat je niet van hem af komt? Of angst wat te doen en dat je er alleen voor te staan? Gun je eigen geluk. Niemand kan voor jou beslissen, dat moet je zelf doen. Ik kan niet zeggen wat er gebeurt als je blijft of als je gaat. Jij bent niet verantwoordelijk voor de daden van een ander. Jij bent wel verantwoordelijk voor jezelf, hoe jij jezelf voelt, hoe jij staat in het leven en hoe mooi jouw licht als individu schijnt. Laat je zelf weer schijnen. Tot nu toe ben je bij hem gebleven, dat is voor jou bewust en onbewust de weg van de minste weerstand, hoe gek dat ook klinkt. Misschien is die dag van de minste weerstand aangebroken of komt deze nog en kies je gewoon echt voor jezelf, voor je eigen geluk. Jij weet van binnen wat te doen. Wat je ook doet, doe wat het beste is voor jou. Weet dat je er nooit alleen voor staat. Blijf zoveel mogelijk dagelijks voor de voet weg loslaten, dan ga je ook steeds beter zien wat te doen.


Door Jannie op 15 november 2017

Hoi hoi. Misschien ben ik te laat met reageren maar als je wilt mag je contact met mij op nemen. Liefs Jannie


Door engelbertus op 26 maart 2018

Dag radeloosje, Wat een “feest van herkenning”. Ik heb nog een paar maanden geprobeerd “zakelijk” contact te houden. God zij dank heb ik niet mijn nieuwe adres gegeven. Ik begin nu, nadat ik de laatste knoop heb doorgehakt: Niet meer mijn hondje ophalen als ik vrij ben…( dat doet zeer, maar ik weet dat dat beestje het bij haar goed heeft, daarom durfde ik dit). Ben nu blij dat ik voor mezelf heb gekozen, echter is het nog niet makkelijk. Mon Dieu, wat heb ik toch giga van die vrouw gehouden. En eigenlijk nog… Toch is medelijden geen basis… je gaat zelf stuk hieraan. Je handvatje van mij voor jou: Cijfer jezelf (niet langer) weg !!! http://www.relatieslachtoffer.nl Groet en sterkte ! Engelbertus


Door Engelbertus op 26 maart 2018

het moet zo: Cijfer jezelf niet (langer) weg (sorry voor de type mismatch)


Door Liesbeth op 1 juni 2017

onze dochter van inmiddels 34 jaar oud, veroorzaakte als kind al vele strubbelingen. Had vaak ruzie met vriendinnen en in de werkkring. met 24 jaar ging zij uit huis en dat was voor ons een soort van opluchting. zij redde zich prima in haar huisje enhad het naar haar zin. wij gingen vaak op bezoek en de relatie werd beter. tot zij haar huidige partner ontmoette en zij zich steeds meer van ons afkeerde. uiteindelijk na enkele jaren kwam er een probleem in hun relatie.maar kozen ze ervoor toch samen verder te gaan. opeens waren wij degenen waar het allemaal door gekomen was, zij had niet genoeg liefde van ons gehad, te weinig aandacht, kortom, wat zij zelf had veroorzaakt lag nu opeens aan haar ouders en broer. nu, na 4 jaar en 2 pogingen om het met haar opnieuw te proberen ,wat uiteindelijk mislukte, zijn wij er klaar mee. wat we allemaal niet naar ons hoofd geslingerd hebben gekregen en het feit dat zij ons bij haar vrienden in een kwaad daglicht heeft gezet, heeft ons doen besluiten het contact met haar te verbreken. 4 jaar verdriet hebben en steeds de boosdoener te worden genoemd , wij kunnen hier niet meer mee leven. het sloopt ons en haar broertje. dat is het niet waard want ons leven gaat verder. zeker nu wij al wat op leeftijd zijn .


Door Anne op 27 november 2017

Heel erg herkenbaar helaas…ookal doe je nog ao je best, zelfreflectie is niet het sterkste punt. Alles komt altijd door een ander. Ook ik heb er genoeg van om op eieren te lopen en me voor rotte vis uit te laten maken. Dan maar niet….


Door Annelies op 26 maart 2017

Ireen hoe herkenbaar..ook ik zit er nu midden in..na 7 jaar de relatie verbroken..de eerste 4 jaren waren geweldig..gelukkig veel steun van familie en vriendinnen…ik hoop dat wij het gaan redden “leren leven zonder zorgen” want die heb ik niet..die heeft mijn borderliner mee gebracht..voor jullie allemaal heel veel sterkte met loslaten…


Door John op 24 november 2017

Wow, wat een klapper Annelies ( weer) “leren leven zonder zorgen”


Door Freek op 26 maart 2017

Amen ! Ireen. Zooooo herkenbaar. Ik DURF niet los te laten, bang voor de consequenties denk ik ? Met een onrustig gevoel naar bed gaan… belt ze weer? Komt ze weer? Als ik niet opendoe volgt er een scene op de gang. Als ik wel opendoe volgt er een scene in huis… En de volgende ochtend weer vrolijk of er niets gebeurd is. Nog nooit een “sorry” gehoord. Nog nooit een dankjewel voor alles wat ik voor haar heb gedaan en nog doe. Van een complete appartement renovatie tot boodschappen, computerhulp, strijken d’r fiets maken en noem het maar op. Wel gechanteerd worden met mijn / ons hondje dat bij haar is als ik werk en tegenwoordig ook bij haar is als ik niet werk. Ik moet lossen, maar dan ?? Nu is ze nog mijn buurvrouw. Hen aangekondigd dat ik beter kan verhuizen. Eigenlijk ben ik gek als ik dat doe. Heb een prachtig appartement. HOe moet het nu met me? Ik ben in een sociaal isolement graakt door haar toedoen…. Toch maar voor mezelf (en m’n kinderen en vrienden) kiezen?


Door Ireen op 5 maart 2017

Wat een fijn stukje. Heb recent een vriend met borderline losgelaten en t is lastig. Ik realiseer me nu pas hoe erg ik gezorgd heb voor deze man. Toen t respectloze gedrag de spuigaten uit begon te lopen heb ik de knoop doorgehakt. Pijnlijk omdat de band sterk was. Vaak te sterk, een niet gezonde dynamiek. Ik ben ontsnapt. Heb niet toegegeven toen meneer onderweg naar het crisiscentrum mij nog even fijntjes liet weten dat mijn steun een farce was geweest. Dit omdat ik de telefoon niet opnam terwijl hij in een diepe crisis zat en zelfs 113 heeft gebeld. Ik ben sterk geweest en hem sterkte gewenst. Oh wat moeilijk weer niet in te springen. Ik ben trots. Het koord is door na 3 jaar ruzies over grenzen. Toch mis ik het contact…is dat herkenbaar? Wat is dat toch? Misschien toch de tomeloze aandacht die ik kreeg als meneer weer lekker in z’n vel zat? De onvoorspelbaarheid is nu weg…..ik kan weer ademen en me niet schuldig voelen dat ik voor mezelf zorg en hij dat niet accepteert.


Door twijfeltje op 8 september 2017

hallo allemaal,
ik heb ook een aantal weken van mijn leven gegeven om mijn borderline buurman te helpen.
als hij iets wou doen, dan betaalde ik dat voor hem. omdat hij zelf op invaliditeitsuitkering zat.
ik kocht hem dingen die hij graag had, at, noem maar op.
ik ging met hem naar verschillende plaatsen en ik voelde me goed bij hem.
we hebben zelfs een aantal keren gekust.
hij had gevoelens voor iemand anders, dus ging ik opzij zodat hij zijn zinnen op haar kon zetten.
maar hij begon steeds meer afstand te nemen van me.
hij zei dat ik te druk was, dat ik te veel smste, of te weinig smste.
dat ik te zwart-wit dacht.
dat ik kinderachtig was.
dat ik zijn grenzen moest respecteren en zo gaf hij me een hele waslijst van afspraken waar ik me moest aan houden.
nu hoor of zie ik hem niet meer. hij heeft me ook reeds geblokt op fb. dat kwetst me eigenlijk wel. je doet er alles voor en dan word je zo behandeld. 🙁
ik ga zelf ook niet aan zijn deur gaan kloppen, aangezien hij dit niet wilt.
loslaten is moeilijk, in de zin dat ik niet weet wat ik verkeerd heb gedaan. omdat ik te druk ben? is dat een reden om me zomaar te laten vallen.
ik probeer me bezig te houden met andere zaken, maar toch blijft dit in mijn hoofd spoken. kan iemand me hiermee verder helpen aub?


Door Dennis K op 22 december 2016

Loslaten, daar is enorm veel liefde voor nodig, maar naast liefde ook heel veel moed.

Loslaten betekent niet dat het mij niets meer uitmaakt, Integendeel, het betekent dat ik het niet voor jouw kan oplossen lieverd. Samen hadden we een moeilijke weg in kunnen slaan, dichter naar elkaar kunnen groeien en onze oude pijn kunnen gaan loslaten. Ik mis je. Maar besef ook dat jij nog niet toe bent om los te laten.

Loslaten is niet langer problemen ontkennen, maar accepteren, wat me heel erg moeilijk valt en ik weet dat je er ook ooit hetzelfde over gaat denken. Na acceptatie kan je problemen loslaten en gaan denken in oplossingen.

Loslaten is niet zorgen voor de ander, maar geven om, je zult ook in een relatie, voor jezelf moeten zorgen, maar vooral om jezelf kunnen geven.

Loslaten betekent niet dat ik de makkelijkste weg wil belopen. Kanjer, Het is dat ik besef dat ik de ander ruimte moet geven, Om te kunnen nadenken en jij en ik ons pad kunnen bewandelen, gezien we het niet eens kunnen worden over samen hulp zoeken.

Loslaten is ook, accepteren dat de ander geen hulp wilt aanvaarden of er niet aan toe is en de ander niet verder willen te beschadigen of meer pijn te doen.

Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen en verslaving of problemen nog langer gedogen die problemen verdringen en woede, tirades en een enorme dosis aan negativiteit aanwakkeren. Het is de ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te gaan zien.

Loslaten het doet me pijn, Om jouw te moeten loslaten, Het zal zo moeten zijn, maar ik wens je het beste, het toont liefde, Ik hou van je en ben er kapot van, maar ik moet je loslaten.

Loslaten, ik moet me machteloosheid toegeven om mijn prinses los te laten, Hetgeen betekent dat ik het resultaat niet meer in handen heb, maar had ik het wel in handen?, dat idee moet ik loslaten, ik kan jouw problemen niet voor je loslaten.

Suus ga net als ik loslaten, ga het gebruik van wiet loslaten. Ga jezelf loslaten van negatieve energie, ga je loslaten, zover je kunt, van je heftige verleden of ga het gevoel van onmacht loslaten en ga van jezelf houden.

Kanjer, ik hou van je, dat zal nog heel lang zo blijven, maar ik kan niet anders dan loslaten want uit onmacht schreeuwen dat ik het uit maak, is pijnlijk, beschadigd en dat verdien je niet. Dat moet ik gaan loslaten.

Ga je veilige cocon loslaten, fladder mooie vlinder in wording, je kunt het, fladderen wordt vanzelf vliegen, het gaat je goed mooi rupsje en durf een vlinder te worden. Je verdient het je bent het waard.

Een heel, heel, erg verdrietig persoon, maar voor nu is contact hebben ook even loslaten. Maar loslaten is niet, niet meer aan je denken.

Loslaten is bij zinnen komen, inzien wat er is gebeurt en verder gaan. Suus ga loslaten, bel met Moris of Esther van readyforchange maak een afspraak en kom naar huis. Ik kan niet meer vechten tegen het boze meisje omdar als ze haar wiet niet geeft gehad boos is op heel de wereld en als ze stoned is we totaal naast elkaar leven. Suus kom naar huis en ga van het lieve meisje houden.

lieverd, mocht je over een tijdje contact willen, Denk dan niet dat ik dat losgelaten heb je mag me altijd appen, bellen of een bakkie komen doen. Schaam je niet voor wat er is gebeurt, Ik heb bagage, jij hrbt bagage daar hadden we aan kunnen werken, maar dan moet het gedrag voortkomend uit verslaving weg zijn. Je hebt veel lief en leed samen met mij gedeeld. De mooie momenten zal ik nooit vergeten noch loslaten. Maar het verslaafde meisje moest ik loslaten. Ik ging er zelf aan kapot, ging meedoen om het niet meer te willen zien en dat moet ik nu gaan loslaten.

Ik kon niet anders meer dan loslaten, Ik zou homo zijn, ik zou snuiven op de wc, ik zou me rukken op de wc, ik zou dit ik zou dat, constant vechten tegen aannames, haar emoties die over de top waren. Mijn wensen bestonden niet. overal was wel een reden voor, maar nooit werd er gekeken naar de oorzaak. Haar wietgebruik. het was bij de beesten af achteraf.


Door Bjorn Brands op 20 januari 2017

Hoi Dennis, in je eerste zin zeg je het volgende ‘Loslaten, daar is enorm veel liefde voor nodig, maar naast liefde ook heel veel moed.’ Als ik zo jouw reactie lees voel ik enorm die liefde en moed in jou. Sterkte


Door Dave op 16 december 2016

Een heel herkenbaar stuk, knap en helder geschreven. Het vinden van balans tussen gevoel en verstand is dan ook de grootste uitdaging. Goed om gelezen te hebben.


Door Bjorn Brands op 20 januari 2017

Dankjewel Dave, dat is inderdaad een hele grote uitdaging. Logica is één, maar voordat je zover bent om die logica te willen toepassen je ondertussen al vaak vele malen over je eigen grens heen gegaan. Dat is vaak het moeilijkste.


Door johnnie op 18 februari 2017

Hier ook een slachtoffer…… Het vinden van balans tussen gevoel en verstand…….Dat is het belangrijkste..de rest is voor elk individue anders


Door EP op 19 maart 2018

Pfff hier ook. Net uit een relatie van 6 jaar aantrekken, afstoten. Dan weer geweldig maar ook heel snel weer diepe dalen, het midden gebied was er nooit. Zelfmoord pogingen meegemaakt. Enorme woede uitbarstingen. Negatief zelfbeeld, verlatingsangst, leeg gevoel van binnen etc. Eind 2016 gaan samenwonen (huis verkocht en in een andere plaats waar ze woonde een gekocht, gelukkig alleen op mijn naam) Na een jaar en 1 maand is ze zelf weggegaan. We hadden enorme spanningen en de dag ervoor was ik een keer vanuit mijn tenen tekeer gegaan dat ik er helemaal klaar mee was. Bijzonder vond ik hoe ze altijd wist te draaien dat alles aan mij lag en ik daar ook nog in ging geloven. Ze heeft bij Scelta (en daarvoor op de PAAZ) therapie gehad en kon die termen waanzinnig goed gebruiken. Toch mis ik haar waanzinnig want ze heeft ook echt fantastische kanten. Vertel mij eens hoe ik dat moet doen dat loslaten. Zit in ook nog eens in een woonplaats waar ik letterlijk niemand ken …. Ze lijkt een soort verslaving ….
Het is zo’n waanzinnig verhaal na 6 jaar dat ik er een boek over kan schrijven.


Door Bjorn Brands op 22 maart 2018

Zelfmoord pogingen, woede uitbarstingen en alles zo kunnen draaien dat je aan jezelf en op een gegeven moment aan alles gaat twijfelen. Negatief zelfbeeld, verlatingsangst, leeg gevoel van binnen. Als ik al die berichten zo lees en nu ook jouw reactie klampen we ons toch helemaal vast aan die mooie kanten. Want die hebben ze en als je dicht bij ze staat herken je die heel duidelijk in die ogen. Ik heb heel veel voor me gehouden en niet gedeeld met anderen. Als ik wel wat deelde omdat ik het ook allemaal niet meer wist konden mensen het niet bevatten en plaatsen. Kreeg ik ook vaak het antwoord “jij zou hier een boek over moeten schrijven”. Zo’n leven is niet ‘normaal’ en dat weet je dat weet je dondersgoed. Maar voor jou is het wel normaal want jij zit/zat er midden.
Ik wilde mijn ex gewoon niet loslaten want ik bleef alles wat er gebeurde en gebeurt was maar heel diep wegstoppen en sloot mezelf er voor af zodat ik me kon blijven focussen op haar mooie kanten. Alleen houd je dat niet vol. Als je haar bewust niet wilt loslaten ben je het maar aan het rekken totdat het leven de knoop voor je doorhakt en je geen anderen keuze hebt. Dus het enigste wat jij voor jezelf kunt doen is aan jezelf werken. Of je dat wilt is aan jou.
Dat het allemaal niet zo makkelijk is om te gaan doen op dit moment is zeker waar. Hoe laat je dat bewust los? Gewoon stap voor stap. Loslaten is bewust verwerken van ervaringen in je leven. Ik begon met loslaten omdat ik zo de weg kwijt was en na een tijd aangemodderd te hebben in een keer zag dat ik dacht zoals ik dacht. Ik ben toen gaan loslaten zoveel ik kon. Des te beter jij in je vel komt te zitten, des te neutraler jij naar het leven en ook naar deze ervaringen en haar kunt kijken. Gun jezelf dat.
Ik zeg al, dat gaat stap je voor stapje. En dan nog lijkt het of je af en toe nog 10 stappen terug gaat. Maar dat is niet zo, dat zijn alleen maar die ideeën die naar boven komen die er al die tijd hebben gezeten maar waar jij je nooit van bewust was. Ik kan het niet voor je doen, ik ben aan de slag gegaan voor mezelf en dat is het beste wat ik ooit heb gedaan voor mezelf, mijn zoon en eigenlijk alles en iedereen. Ik zou het heel fijn vinden voor jou als jij dat hezelf ook gunde. Al die ellende verdient niemand en dat is nu net wat jij voor jezelf vasthoud.

Plaats een reactie


*