Loslaten - Ga de Confrontatie met jezelf eens aan!
arrow_drop_up arrow_drop_down

Loslaten - Ga de Confrontatie met jezelf eens aan!

Wanneer is het punt daar dat je niet meer om jezelf heen kunt? Dan bedoel ik niet in maatschappelijk opzicht maar ten opzichte van jezelf, dat je met je hakken tegen de muur aan staat. Vaak gebeurt dat zo als we er gedwongen mee geconfronteerd worden.

Je hebt er alles aan gedaan om de confrontatie te vermijden. Je bent de confrontatie met jezelf maar blijven uitstellen totdat je door middel van bepaalde situaties met je neus op de feiten word gedrukt.

De houdbaarheidsdatum is eigenlijk allang verstreken alleen wil je dat niet inzien. We hebben allemaal ideeën over wat we willen of wat we denken nodig te hebben. Alleen zitten we helemaal vastgeroest over de weg ernaartoe. Als je dat los kunt laten en je focus wil verleggen op de eindbestemming zal de weg ernaartoe, hoe die ook zal lopen, je er wel brengen.

Stel je woont in Limburg en je wilt naar Groningen. Ook al zou je willen, je kunt er niet in één rechte lijn heen. Je zult toch de snelwegen moeten volgen voor de meest directe  en gunstigste verbinding of weg ernaartoe.

Ook al weet je de weg ernaartoe, onderweg kun je allerlei  obstakels tegenkomen. Er kan zich file voordoen, of meerdere, waardoor de weg er naartoe ernstig vertraagd zal worden, maar je komt er nog steeds aan.

Het kan zijn dat je auto stuk gaat onderweg, ook dan kun je er nog steeds komen, misschien met een taxi, trein, bus, vervangend vervoer, etc.

Het kan zijn dat de weg afgesloten is en dat er een omleiding staat aangegeven. Stel dat je omgeleid wordt  dan zal je toch de route die je in je hoofd hebt uitgestippeld tijdelijk moeten loslaten.

Hoe je dacht te moeten rijden is op dat moment even niet mogelijk. Maar volg je gewoon de aanwijzingen die gegeven worden op dat moment dan zul je nog steeds de juiste kant op gaan, dichter bij Groningen komen en in no-time daar zijn.

Het kan ook zijn dat je onderweg wordt opgebeld en je met spoed terug moet vanwege bepaalde ernstige familieomstandigheden.

Laat het eens los. Klamp je niet teveel vast aan de precieze weg erheen. Dit kan soms aardig lastig zijn om te doen en je als het ware over te geven aan het moment. Probeer het eens. Soms lijken dingen niet zo of is het niet direct zichtbaar, maar kwam je, als je er achteraf op terugkeek, echt wel dichter en dichter bij je eindbestemming. Wacht niet met loslaten totdat je met je rug tegen de muur staat.

Je wilt controle houden, anders komen we toch een beetje in niemandsland. Dit is vaak het moeilijke. Het loslaten, het onbekende.

We denken alles te moeten weten. Je ego zit een beetje of een beetje erg in de weg. Je wilt dat dingen op een bepaalde manier gebeuren. Daar heb jij je krampachtig aan vastgeklampt. Die komen weer voort uit een heleboel gedachtes die jij denkt en waar jij je aan vastgeklampt hebt.

Die zijn nu actief op de achtergrond en bepalen jouw reactie, perspectief op de omstandigheden onderweg. Dat is niet wat je vaak bewust denkt.

Dat zijn onbewuste gedachtes waar jij je van bewust van kunt maken en dan is de confrontatie met jezelf daar. Wat doe je ermee? Grijp je de kans, of zoek je afleiding om er uiteindelijk toch op een dag, misschien een week,  een jaar, 2 dagen,  mee geconfronteerd te worden.

Wanneer die dag komt en je kunt er niet van weglopen dan zijn dat meestal niet de dagen of momenten dat het welkom is. Vaak zijn dat de momenten wanneer het allemaal teveel lijkt te worden.

Er is uiteindelijk maar een reden waarom je denkt en dat is angst. De angst over het individu. Alles gaat uit van het perspectief over wat er zal gebeuren in relatie tot jouw als individu.

We zijn allemaal bang dat het individu ophoudt te bestaan. Daarom kan loslaten ook zo lastig zijn want je denkt je graag vast te klampen aan je eigen overtuigingen. Dat is jouw houvast, jouw identiteit. In ieder geval dat denk je. Elke gedachte is een wens, dat is wat je zegt te willen. Je wilt het individu zijn.

Ben je weinig flexibel dan klem jij je toch krampachtig vast aan hoe dat jij denkt dat dingen moeten zijn en gaan.

Je denkt daar heel je leven mee weg te kunnen komen. Het is net als wanneer je iets probeert te verdoezelen voor anderen om er enige tijd later zelf achter te komen, en te zien, dat je alleen maar jezelf voor de gek aan het houden was en dat de meeste het echt wel doorhadden.

De enige die het niet doorhad was jij. We hadden zelf even het idee dat we Robert de Niro of Julia Roberts waren.

Die confrontatie is geen confrontatie. Het is een door jouw opgebouwde spanning die meer en meer wordt omdat je het uit de weg gaat. Zoals bij de weg naar Groningen. Volg de borden op je pad, meer heb je op dat moment niet nodig. Mocht er iets aan de hand zijn dan ben je, voor dat je het weet, weer op de meest effectieve en snelste route naar jouw eindbestemming.

Je kunt ook verkrampt blijven wachten tot de weg weer open gaat zodat je verder kunt. Dan is er een heleboel onnodige tijd en energie verspeeld.

Was wel grappig. Ik nam een keer de TomTom mee om er dan achter te komen dat de TomTom een beetje van slag raakte omdat de kaarten nog niet ge-update waren en heel de situatie van waar ik moest zijn compleet veranderd was.

Dan moet je het in een keer zelf doen. Gewoon de ouderwetse manier. En toen kwam ik er ook. En weet je, we rijden allemaal wel eens een keer of een paar keer verkeerd. Nou dan draai je gewoon lekker om en je bent weer op koers.

Je hoeft niet flexibel te worden. Je hoeft niet heel het wegennetwerk uit je hoofd te leren. Flexibel ben je al, alleen je verkrampt jezelf door star vast te blijven houden aan je eigen ideeën.

Waar wil jij heen in je leven? Welke kant wil je op? Wat je ook doet, doe jezelf een plezier en stel de confrontatie met jezelf niet langer uit als zich die zich op bepaald moment voordoet. Grijp het moment aan om er wat aan te doen. In de eerste plaats voor jezelf. Zodat jij lekkerder in je vel zit en dit direct een positief effect heeft op jezelf en de mensen om je heen.

Wacht niet tot je maatschappelijk, in welk opzicht dan ook , met je rug tegen de muur aan staat. Niemand zet jou daar, dat doe je zelf. De confrontatie met jezelf stelt niet zo veel voor. Dat gevoel van  de angst ervoor wel, die wordt alsmaar sterker en groter waardoor die confrontatie alsmaar heftiger en heftiger lijkt te worden.

Doorbreek die cirkel. Doe dit voor jezelf. Durf naar jezelf te kijken en kom erachter dat wat jij zo dacht te zijn of te ervaren, niet altijd is.

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Koekje erbij?