arrow_drop_up arrow_drop_down

Je wilt vrij en gelukkig zijn!

Je gaat naar huis na een bezoek aan je vriendin. Loopt het appartement uit en pakt de lift naar de kelder, opent de deur naar de gang met schuurtjes onder het appartementencomplex. Al lopende door de gang ga je de hoek om. Telkens als je wat verder loopt gaat er (als het goed is) op tijd weer een lampje aan. De deur naar de kelder valt langzaam achter je dicht en weer met een klik in het slot.

Je kijkt om terwijl je verder loopt. Komt bij het schuurtje aan, draait deze van het slot en opent de deur. Gooit de deur open om de fiets eruit te pakken.

Wow denk je. Sleutel zit nog in het slot, even de sleutel eruit halen. Terwijl je dat doet denk je ‘De sleutel eruit, waarom eigenlijk?’ Maar staat er niet echt heel erg bij stil, je doet het gewoon omdat je dat prettiger vind.

‘Oke dan’ sleutel gaat eruit en pakt je fiets. Deur gaat weer op slot. De lichten achter je zijn alweer uitgegaan en voor je springen ze weer één voor één aan als je verder door de gang loopt met de fiets in de hand naar de deur om naar buiten te gaan.

Je komt bij de deur naar buiten aan en voelt dat je meer gaat ontspannen, dat de spanning minder wordt.

Het is zo duidelijk dat het weer opvalt. In een keer denk je terug aan de sleutel die die je in de eerste plaats in het slot van de deur liet zitten.

‘Vind je dat zo eng’ denk je. Nee, ik vind het gewoon niet prettig.

Het is bijna half één ’s nachts. Zou ik dit ook denken om twaalf uur ’s middags? Dan is het anders, zeg je tegen jezelf. Je fietst lekker naar huis en dat is dat.

Een kleine week later sta je daar weer, liftdeur gaat open, stapt erin om naar de kelder te gaan om je fiets te pakken om naar huis te gaan.

Komt beneden aan, stapt de lift uit de kelder in. En in één keer komt dat gevoel en flashback van de vorige keer naar boven drijven.

Wat apart, grappig, denk je, want waarom? Je kunt er geen verklaring voor geven. Toch kijk je een keer bewust achterom, gaat weer de hoek om en loopt bewust te luisteren of je de kelderdeur weer in het slot hoort vallen. Dat hoor je, een paar meter verder kijk je weer een keer achterom.

Het scenario herhaalt zich in je hoofd terwijl jij je fiets pakt en weer met de fiets in de hand naar buiten loopt. Je fietst weer naar huis, maar nu is het niet ‘dat is dat’. Het houd je bezig, je vindt het niet eng, waarom ben je er dan mee bezig?

Je ziet het veel in films, zou dat het zijn? In films zit er vaak een dreigend muziekje bij en dan gebeurt er iets. Gebeurt nooit overdag, altijd ’s nachts. Soms gebeurt er niets maar is het moment en hoe ze dat aankleden in de film zo dreigend.

Werkt dat al die tijd zo onbewust bij je door, het komt niet uit lucht vallen zo blijkt.

Hoe voelt het dan vraag je jezelf nog maar weer eens af? Niet echt angstig of zo maar gewoon niet prettig. Grappig dat dit zich zo gevormd heeft in me.

Je vind het onzin, maar onbewust niet zo blijkt. Je laat het zijn en besluit de volgende keer als je er loopt onder die omstandigheden eens te bekijken hoe je lichaam erop reageert. Hoe jij je ongemakkelijk, niet prettig, laat voelen.

Want dat is wat je voelt. Dat is wat je merkt. Laat je het dan in leven? Blijf je het zelfs voeden? Nee, je gaat eens voor de andere aanpak, denk je.

Dus de geschiedenis herhaalt zich een paar dagen later en daar sta je weer, schoon uit de lift, net na twaalven in de kelder. Je loopt weer naar het schuurtje. Je bemerkt dat je eigenlijk achterom wilt kijken, doet dit niet en wordt je heel erg bewust van dat ongemakkelijke gevoel, die spanning die aan het opbouwen is. Je blijft door dat ongemakkelijke gevoel heen ademen. Dat ongemakkelijke gevoel dat je denkt weg te kunnen nemen door achterom te kijken.

Je weet dat je het doet, dat het niet nodig is en ademt door die spanning heen, lekker laag via de onderbuik.

Je hoort de deur in het slot vallen en weer kijk je niet om om jezelf van die spanning, naar bevestiging, te verlossen. Je blijft weer door dat ongemakkelijke gevoel heen ademen, zo ontspannen mogelijk helemaal uit te ademen via de onderbuik.

Dat heb je geleerd. Zo kun je patronen doorbreken. Dat is wat je wilt. Sleutel gaat in het slot en je opent de deur van het schuurtje.

Ook nu weer, je laat de sleutel zitten, trekt deze er niet uit en blijft zo ontspannen mogelijk ademen.

Je pakt je fiets eruit en kijkt direct achter de deur. Terwijl je dat doet begin je te lachen om jezelf. Weer laat je dus los. Je neemt een patroon niet meer zo serieus als dat je misschien onbewust vindt het nog wel te moeten nemen.

Je lacht en kunt een beetje ontspannen. Je doet de deur op slot en loopt met de fiets naar de uitgang. Komt bij de uitgang van de kelder en bemerkt dat je de sleutel bent vergeten, die heb je in de deur laten zitten.

Je begint weer te lachen, om jezelf. Vooral om het feit dat je er al eigenlijk niet meer mee bezig was daar weg te komen en je nog geeneens meer druk hebt gemaakt om de sleutel.

Je zet de fiets op de standaard en loopt terug. Hop de hoek om, de lichten gaan weer één voor één aan als je loopt. Daar hangt je sleutelbos. Je trekt de sleutel eruit en begint weer te lachen. Gooit de bos in de lucht en vangt deze op.

De sleutelbos staat voor vrijheid. Niet om deuren te openen, maar voor jou omdat jij jezelf meer vrijheid hebt gegeven in je hoofd. Je bent trots op jezelf. Loopt terug naar je fiets en gaat lekker naar huis.

In alles wat je doet ben je op zoek naar vrijheid, dat is wat je diep van binnen wilt. Je ervaart spanning en daar wil je vanaf. Je staat er alleen vaak niet bij stil. Als je dat nu wel eens ging doen. Gewoon voor de voet weg, gewoon omdat het kan, gewoon omdat je een zo prettig mogelijk leven verdient.

Spanning is puur een lichamelijke reactie. Dat ben jij niet, dat is zo geprogrammeerd. Dat heb je bewust of onbewust toch zo in je systeem gezet.

Een gedachte is een gedachte. In het voorbeeld hierboven zie je dat iemand onbewust een situatie inkleurde en dat zo de beleving van moment een hele eigen koers ging varen. Een koers waar men niet eens bij stilstond. Maar als dat moment daar is dat jij je voor jezelf wel bewust wordt van iets dat je teveel tegenhoudt of het moment veel zwaarder belast dan nodig kun je er wat aan doen en dat is heel fijn!

Kom je er steeds meer bewust achter hoe vrij en gelukkig je in de basis bent.

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Koekje erbij?