arrow_drop_up arrow_drop_down

Je eigen vrijheid zoeken in je beperkingen.

De afgelopen maanden zijn we met zijn allen met onze neus op de feiten gedrukt, hoe belangrijk vrijheid is. Kunnen gaan en staan zonder beperkingen is niet meer vanzelfsprekend. Het geeft stof tot nadenken, dwingt ons te kijken naar hoe we dingen ook op een andere manier kunnen doen.

Voor mij persoonlijk ervaar ik de beperkte bewegingsvrijheid niet zo als een beperking van mijn vrijheid. Ik ben de afgelopen maanden (en daarvoor al) vooral bezig geweest met het ontdekken van een andere vrijheid. Namelijk de vrijheid in mijn hoofd. Want als er iemand beperkt werd in zijn vrijheid van denken, was ik het wel.

En niet omdat het me door iemand anders opgelegd werd, maar doordat ik mezelf ontzettend beperkt heb door mijn gedachten, vast zit in mijn eigen denkpatronen. En dat het in mijn hoofd wat anders werkt dan bij de gemiddelde medemens, heeft dit alleen maar versterkt.

Ik word me hier steeds meer bewust van, er komt steeds meer ruimte in mijn hoofd om eens goed te kijken waarom ik doe en denk zoals ik altijd gedaan en gedacht heb. En ik realiseer me steeds meer dat ik een gevangene ben van mijn eigen gedachten en rituelen. En dat als ik dit anders wil, ik dus ook dingen anders aan moet gaan pakken. En hiervoor moet ik een basis zien te creëren en die basis begint bij mezelf. Met hoe ik naar mezelf kijk en hoe belangrijk ik mezelf vind.

En ik realiseer me dat ik mezelf nooit zo belangrijk heb gevonden, nooit echt heb gekeken naar mijn belangen. Maar vooral heb meegedeind op wat een ander zou willen of verwachten en heel vaak bedacht ik dan zelf ook wel wat dit dan zou zijn.

Ik was niet zo met mezelf bezig. En als ik wel graag iets anders zou willen was daar het strenge stemmetje in mijn hoofd: “stel je niet aan, wie denk jij wel dat je bent! Doe niet zo moeilijk!”.

Juist door niet zo “moeilijk” te doen – want ook dat was mijn eigen invulling, dat ik moeilijk was als ik iets voor mezelf wilde- heb ik het mezelf heel erg moeilijk gemaakt. Ik ben mezelf gaandeweg kwijtgeraakt. Of misschien heb ik mezelf wel nooit echt leren kennen.

Nu ik weer wat ruimte in mijn hoofd heb, wil ik dingen anders gaan bekijken. Ik heb er behoefte aan om vrijheid in mijn hoofd te verkennen. Hoe voelt het, als ik niet doe en denk wat ik altijd doe en denk, maar als ik eens luister naar mezelf, naar wat goed voelt en daar naar ga handelen?

Het gaat met kleine stapjes. En soms met een hele grote stap. Ik heb deze week een grote beslissing genomen voor mezelf. Ik ga niet meer denken in het belang van een ander ten koste van mezelf.

Het voelt onwennig, ik voel de spanning, maar het voelt goed.

Ik ga voortaan op zoek naar de vrijheid in mijn beperkingen. Want vrijheid begint vooral in jezelf.

 

Over de schrijver
Addie Brouwer woont samen met haar dochter van bijna 10 jaar, hond Guusje, vogel Kiki en hamster Confetti. Om gezondheidsredenen is ze al enkele jaren niet meer werkzaam, maar probeert ze haar leven op een andere zinvolle manier in te vullen. Ze schrijft over haar angst en dwangstoornis en andere dingen die haar bezig houden. Hiermee en door haar vrijwilligerswerk probeert zij herkenning te bieden en begrip te kweken voor deze on(be)grijpbare ziekte. Ze houdt van de natuur en is gek op koken, ze vindt het heerlijk als ze kan koken voor mensen die ze liefheeft!
Reactie plaatsen

Koekje erbij?