arrow_drop_up arrow_drop_down

Het gaat best goed!

“Het gaat best lekker, nee hoor ik heb nergens last van. Ik vind het eigenlijk wel prima.” Ik heb het mezelf regelmatig horen zeggen de afgelopen weken. Tegen vriendinnen, tegen lotgenoten. Het is april 2020 en we zitten midden in de Coronacrisis. Het land ligt plat, iedereen moet zoveel mogelijk thuisblijven. Voor mij betekent dit dat mijn dochter niet naar school gaat (heerlijk extra qualitytime 😊), dat mijn therapieën niet door gaan en dat ik geen sociale contacten heb. En dat is het eigenlijk wel zo’n beetje.

Ik bevind me in de ongelukkige positie van volledig afgekeurd zijn, wat in deze situatie eigenlijk best fijn is. Ik hoef me geen zorgen te maken dat ik mijn baan kwijt raak, mijn inkomen minder wordt of mijn huur niet meer kan betalen. En hoezeer ik er ook een hekel aan heb om afgekeurd te zijn, voel ik me nu toch wel dankbaar dat de situatie nu zo is zoals deze is.

Want de enige aanpassing die ik moet maken is zo min mogelijk de deur uitgaan. En aangezien ik (inmiddels nog maar een lichte) vorm van straatvrees heb, kost mij dit niet zo veel moeite. Sterker nog, ik vind het heerlijk! Even niets meer moeten, niet geleefd worden door alle afspraken die mijn ritme en energie bepalen.

Want ook al ben ik afgekeurd, ik vind mijn week altijd best wel druk. Ik weet het, het is geen vergelijk met mensen die een gewoon werkend bestaan leiden, maar die hoeven dan ook weer niet dagelijks te dealen waar ik mee moet dealen. Maar eerlijk gezegd, kost het me normaal gesproken al mijn energie om mijn week door te komen, en dan houd ik vaak nog een stuk week over zeg maar. Dochter van en naar school, sport en speelafspraakjes brengen, paar keer in de week therapie, hond uitlaten, en boodschappen doen. Dan is de pijp echt wel leeg. Het lukt me dan nog net om te koken en de keuken op te ruimen. Al blijft dat laatste ook regelmatig staan tot de volgende dag.

En dan heb ik het nog niet eens over mijn huishouden doen. Want dat doe ik niet, omdat dat gewoonweg niet lukt. Gelukkig heb ik sinds enkele maanden huishoudelijke hulp, want het was aardig aan het vervuilen hier. Maar goed, even terug naar de Coronacrisis. Voor mij geeft dit dus best wel wat rust.

Ik heb nu wat energie over en deze stop ik heel egoïstisch in mezelf. Ik was net enkele maanden terug begonnen met hydrotherapie voor mijn reuma, dit ligt nu ook stil. Het was even paniek, want het kleine beetje conditie en spierkracht dat ik opgebouwd heb wil ik niet kwijt raken. Heeft moeite genoeg gekost. Na veel denkwerk en wat zoekwerk bij mijn trouwe vriend Google ben ik uitgekomen op step aerobics.

Beginnersniveau, minimaal 3 x per week, lekker thuis. Dat probleem is getackeld.  Andere therapie kan gelukkig doorgaan via videobellen, is niet heel optimaal maar het voldoet. De rust maakt dat ik zelfs wat stapeltjes achterstallige administratie weggewerkt krijg, en wat van mijn to do-lijstje kan schrappen. Wat geeft dit ruimte in mijn hoofd!

Ander probleempje; de boodschappen. Dit doen mijn vriend en ik altijd samen, omdat ik i.v.m. mijn reuma de weekboodschappen alleen niet in één keer mee krijg, en ik anders 3 a 4 keer per week boodschappen moet doen. Dus mijn vriend helpt me heel lief met sjouwen. Maar nu mag je sinds een paar weken niet meer met zijn tweeën de winkel in. STRESS!! Dit was een paniekaanvalletje op de parkeerplaats van de Jumbo. Mijn vriend kan namelijk prima alleen boodschappen doen hoor, maar dan kan ik mijn boodschappen niet controleren. Hoe groot deze dwang is, werd weer even pijnlijk duidelijk. Ik controleer mijn boodschappen dus. Of de verpakkingen heel en niet gebutst zijn, de datum nog goed is en het er ok uitziet. Voor dit laatste is geen criteria te benoemen, dat is gewoon, het voelt goed of niet.

En dan komt nog het vlees, groente en fruit. Het moeilijkste gedeelte van het boodschappen doen. Er mag geen plekje, vlekje, kleurverschil, verpakkingsfoutje aan zitten. En ook niet bij alles wat er naast in de zelfde bak of in de buurt ligt. Gewoon een paar appeltjes uit de bak pakken is er dus niet bij. Ik kan echt kortsluiting krijgen als er een stuk rot fruit of groente in een bak ligt. Dan raak ik in paniek en kan ik niet meer helder denken. Als ik het rotte nog aangeraakt heb helemaal. Ik heb wel eens een rotte paprika opgepakt waarbij het rotte vocht langs mijn hand naar beneden droop. Dan kan je me opvegen. Volledig in paniek en bijna overgeven.

Dan kost het me ontzettend veel wilskracht om niet alle boodschappen te laten staan en zo de winkel uit te lopen. Dan ben ik zo dankbaar dat mijn vriend erbij is, die heel rustig blijft en zorgt dat ik weer aanspreekbaar ben en me een zetje in de goede richting geeft. Maar goed, boodschappen niet kunnen controleren, echt een hele grote drempel dus. Mijn vriend doet nu alleen boodschappen en ik heb met mezelf afgesproken dat ik niet controleer als hij thuis komt met de boodschappen. Dit lukt redelijk.

Alle problemen getackeld. Sociale contacten in levende lijve had ik toch al niet zoveel, en mijn vrijwilligerswerk voor de ADF doe ik nu via de mail, whatsapp en videobellen. Mijn dwangmatig handen wassen is wel wat meer nu, maar dat mág maak ik mezelf wijs. Is zelfs het advies van de RIVM. So far, so good, ik zit lekker in mijn bubbel met mijn dochter.

Dus het lijkt nog best goed te gaan. Tot er iets anders dan anders gaat in mijn bubbel. Het beste vriendinnetje van mijn dochter en haar broertje komen een nachtje logeren. Hun ouders waar ik bevriend mee ben gaan verhuizen en aangezien het met mijn krakkemikkige lijf niet handig is om mee te gaan klussen / verhuizen, had ik aangeboden dat ze de kids dan wel naar mij konden brengen zodat ze de handen vrij hadden. Ze zijn kind aan huis hier en het is altijd erg gezellig als ze komen. Maar nu dus voor het eerst ook het broertje te logeren.

En ik had er niet op gerekend dat ze bleven slapen. Communicatiefoutje, ik had het wel aangeboden, maar ik dacht dat hun moeder zei ik kijk wel even dus ik ging er niet vanuit. Afijn, kids staan op hun stoep met logeerspullen. Dit is geen probleem, want ik vind het oprecht erg gezellig als ze er zijn en ik ben blij dat ik mijn vrienden op deze manier toch kan helpen. Maar het was wel even schakelen. Waar moesten de kinderen slapen (want maar 2 slaapkamers), wat gingen we eten en hoe ging ik de boodschappen binnen krijgen. Dit kostte even wat denkwerk en moest even zakken.

Geloof me, ik geniet ondertussen wel van de gezelligheid van de kinderen, want die vermaken zich altijd wel en zijn ontzettend lief. Ook liep ik toch wel tegen verschillende dingen aan. De kinderen zitten overal aan met hun handen natuurlijk.  Dit vind ik normaal al wat lastig omdat kinderen niet zo vaak hun handen wassen als ik. Maar nu waren het er drie! En mijn dochter weet precies wat ze wel en niet kan doen tijdens het eten om rekening te houden met mijn smetvrees / dwang, zoals bijvoorbeeld broodbeleg alleen met schoon bestek aanraken.

Dit klinkt misschien een beetje raar, maar zij heeft geleerd om rekening te houden met mijn dwang en angst. (Ze weet overigens ook dat het anders kan hoor, bij papa gaat het wel normaal). Maar goed, de logeetjes houden hier dus geen rekening mee, en terecht! Dit geeft ook niet, maar het gaf mij wel veel meer stress dan dat ik eigenlijk verwacht had. En er zitten dan best veel stressmomentjes tussen 2 uur ‘s middags en de volgende middag 17.00u. Ik heb geprobeerd de kinderen er niet mee te belasten, zij doen tenslotte ook alleen maar waar ze goed in zijn: onbevangen kind zijn. En zo hoort het ook! De kids hebben genoten van het logeerpartijtje.

Maar het zette me dus wel heel erg aan het nadenken. Naast dat ik ook op wat andere vlakken getriggerd werd, kwam ik er dus ook vooral achter dat het helemaal niet zo goed gaat met mijn angst en dwang. Het gaat goed omdat ik nergens mee geconfronteerd wordt. Het gaat goed omdat ik in mijn zelfgecreëerde bubbel leef met mensen om mij heen die rekening houden met mijn dwang. Maar zodra de situatie veranderd, ik de deur uit moet of met mensen te maken krijg die geen weet hebben of geen rekening houden met mijn angsten, gaat het dus eigenlijk helemaal niet goed.

Het is makkelijk dealen met je smetvrees als je niet in contact komt met dingen die je vies vindt, met mensen die bacteriën mee kunnen nemen. Het is makkelijk dealen met je straatvrees als je niet naar buiten hoeft, behalve om de hond uit te laten in het vertrouwde vast rondje waar je verder niets aan hoeft te raken. Het is makkelijk om te dealen met je sociale angst als je niemand ziet, laat staan een kopje thee bij iemand moet drinken uit een waterkoker die misschien niet zo vaak schoon gemaakt wordt als je zelf zou doen.

Een probleem is geen probleem als je er niet mee geconfronteerd wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het geen probleem is. Het is voor mij weer even een eyeopener geweest. Weer even een momentje van bewustwording dat ik me niet moet laten inpakken door mijn veilige bubbel. Ik mag het best even koesteren, zolang ik niet vergeet dat er nog werk aan de winkel is voor ik ben waar ik wil zijn. En gezien het feit dat ik me hier nu weer bewust van ben, gaat het best goed.

 

Over de schrijver
Addie Brouwer woont samen met haar dochter van bijna 10 jaar, hond Guusje, vogel Kiki en hamster Confetti. Om gezondheidsredenen is ze al enkele jaren niet meer werkzaam, maar probeert ze haar leven op een andere zinvolle manier in te vullen. Ze schrijft over haar angst en dwangstoornis en andere dingen die haar bezig houden. Hiermee en door haar vrijwilligerswerk probeert zij herkenning te bieden en begrip te kweken voor deze on(be)grijpbare ziekte. Ze houdt van de natuur en is gek op koken, ze vindt het heerlijk als ze kan koken voor mensen die ze liefheeft!
Reactie plaatsen

Koekje erbij?