arrow_drop_up arrow_drop_down

De dag dat mijn leven veranderde!

Vandaag wil ik je graag in het kort wat vertellen over mezelf.

Waar ik voor mezelf mee liep te worstelen en welke oplossing ik voor mezelf vond die ik daardoor ook graag wilde gaan delen met jullie.

Ik weet niet meer welke datum of jaar maar enkele jaren geleden kwam ik thuis op een zondagmiddag. Ik kwam net terug van een wandeling met m’n zoon in de bossen.

We kwamen thuis en puur uit lamlendigheid ging ik douchen. Ik kon nergens heen, kon niets doen. Eddie was lekker aan het spelen en ik zat daar maar. Het was geen momentopname, nee het was al jaren aan de gang.

Alles was dubbelop. Ik wilde iets doen maar wist totaal niet wat want ik had ook gewoon echt nergens zin in. Ik wilde ook gewoon alleen zijn, maar wilde ook wel heel graag mensen om me heen omdat ik me echt heel eenzaam voelde.  Ik wilde m’n huis redden maar durfde er gewoon niet meer heen.

Machteloos voelde ik me en dus machteloos was ik.

Echt puur uit verveling ben toen naar boven gegaan en ben gaan douchen. Rust, geen invloeden van buitenaf.

Ik stond daar maar te staan onder de douche en des te langer ik er stond ook des te lamlendiger ik werd. Ik stond daar maar. Ik liep maar te malen, te piekeren, hele gesprekken met mezelf te voeren daar onder de douche. Geen leuke gesprekken maar boze, gefrustreerde gesprekken die ik met mezelfde voerde want anderen begrepen me toch niet.

Ik werd met de minuut chagerijniger. Ik weet nog dat ik er echt al meer als een uur onder stond totdat ik hardop zei: “Ik ben het helemaal zat!” Ik vroeg mezelf: “Waarom doe ik dit mezelf aan? Waarom blijf ik dit allemaal denken? Ik wil dit niet!”

Ik keek naar m’n handen die helemaal verrimpeld waren van het lange douchen en leunde maar een beetje tegen de muur terwijl het warme water over m’n rug nog voor een gevoel van warmte zorgde. De minuten gingen voorbij nadat ik die vragen  er in één keer hardop uitfloepte en in die minuten was het op de een of andere manier rustig of rustiger.

En toen kwam het, in een keer was er die ingeving.

`Ik moet dit allemaal loslaten’ dacht ik `Ik blijf maar hangen in het verleden.‘ Er kwam een lach op m’n gezicht. Ik wist wat ik moest doen voor mezelf.

Het eerste wat me te binnen schoot was de Sedona methode. Ik had de methode al eerder doorgelezen maar dat was toen niet waar ik naar op zoek was.

Maakt niet uit, ik zette de kraan af, droogde mezelf af en ging achter de computer zitten om te zoeken waar ik de Sedona methode ergens illigaal kon downloaden. Had geen geld dus moest wat.

Gevonden en gedownload. Ik begon te lezen en nee dat was het niet. De methode is prima, daar is niets mis mee maar ik wilde iets anders, maar wist niet wat. Maar zonder het bewust tegen mezelf te zeggen scrolde ik terug naar het begin, naar een foto. Het was de foto van Lester Levenson.

Ik herkende dat gezicht en het schoot me te binnen dat ik ooit wel eens een filmpje van die man op YouTube had gezien.

Dus ik als de sodemieter naar YouTube en typte zijn naam (die onder de foto stond) in en klikte op een filmpje. Ja inderdaad die had ik al eens eerder gezien maar toentertijd afgezet omdat ik ze te saai vond om waar te zijn.

Maar nu was het anders, ik bleef luisteren naar wat hij zei en er zat logica in.

Ik hoefde niet meer entertaint te worden, ik wilde antwoorden. Het strookte nu wel met m’n eigen logica op dat moment.

Ik keek verschillende filmpjes van hem en wilde meer van hem te weten komen. Ik ging online verder zoeken en kwam ergens op een site waar een korte biografie over de man te lezen was. Ook dit klopte voor me en ging naar enkele torrentsites om te zien wat er te downloaden was van deze man.

Ik kon de filmpjes downloaden, maar die had ik al gezien dus dat had voor mij niet echt zin en ik kon een boek downloaden. Dus dat deed ik. Toen het boek gedownload was en ik het openende wist ik na de eerste regels gelezen te hebben dat ik gevonden had waar ik al die tijd naar op zoek was. Ik kreeg in enkele regels een antwoord op al mijn vragen.

Niet mooi marketing technisch geschreven. Nee, elk woord was raak. Elk woord was echt. Er was totaal niets gekunsteld aan.

Dit waren de eerste regels van het boek:

“That which everyone of us is looking for in this world is
exactly the same thing. Every being, even the animals
are looking for it. And what is it that we are all looking
for? Happiness with no sorrow! A continuous state of
happiness with no taint whatsoever of sorrow. Now, if
this be the Goal, why is it the Goal? The reason why it is
the Goal is because unlimited happiness is our very basic nature!”

 

Verdomme daar zat ik dan. Die kwam binnen als een bom.

Zie je wel er is een logische verklaring voor heel die rotzooi waar ik in beland was.

Ik had al naar zoveel programma’s geluisterd, boeken gelezen en video’s bekeken. Het duwde me in de juiste richting maar gaf me niet het antwoord waar ik onbewust naar op zoek was. Dit was het antwoord. Ik werd zo onzettend enthousiast. Ik bleef maar lezen, zoveel ik kon.

Ik las veel te snel, de helft kwam maar binnen maar dat intereseerde me niet. ik moest en zou weten wat er allemaal in het boek stond. Volgens mij heb ik die nacht niet geslapen, ben continue, nadat ik m’n zoon naar bed had gelegd ’s avonds, gaan lezen totdat ik het uit had.

Toen ik het uit had, kwam er voor het eerst een bepaalde rust over me die ik nog nooit eerder gevoeld had. Ik had gevonden waar ik al die jaren naar op zoek was. Ik wist nu waar ik voor mezelf naar op zoek was. Ik wist nu waarom me overkomen was wat me overkomen was.

Als je al zo vaak omhoog hebt gekeken en met tranen in je ogen dacht: `Waarom, waarom verdomme. Dit verdien ik niet. Ik probeer goed te doen en dit is wat ik er voor terug krijg!’

Dat gevoel had ik toen.

Weet je wat ik deed toen ik het uit had? Ik scrollde terug naar het begin en begon opnieuw met het lezen van het boek. Alleen nu wel wat rustiger. Ik nam de tijd en las zoveel mogelijk.

Ik denk dat ik het boek wel 4 of 5 keer gelezen heb in de dagen die volgde totdat ik het zat was.

Het was niet dat ik genoeg van het boek had, ik had genoeg  van het niets doen. Ik wilde aan de slag.

Ik moest aan de slag. Ik moest aan de slag met loslaten. Het had zin, ik wist waar ik naar toe ging werken.

Ik deed de rolluiken dicht zodat het wat donkerder in de kamer werd, deed m’n ogen dicht en het werd stil. Het was stil om me heen maar ik werd helemaal gek van wat er allemaal in m’n hoofd voorbij kwam zoemen aan gedachtes.

En dan liet ik mezelf ook nog bij elk geluidje van buiten uit de straat afleiden. Dit werkt niet dacht ik. Ik ging naar beneden, liep naar de schuur en pakte een bouwkoptelefoon. Dat is van die gehoorbescherming voor als je aan het werken bent waar herrie is. Is toch makkelijk als je sommige spullen voorhanden hebt.

Ik ging terug naar boven, zette de gehoorbescherming op en toen was het nog stiller.

Het enige dat er over bleef was de pure confrontatie met mezelf. Dat was heftig.

Je ziet wat je denkt, maar je wilt dat bewust helemaal niet denken. Het zit er wel.

Voorheen ging ik douchen want dan had ik puur tijd voor mezelf en ging ik helemaal op in m’n eigen gedachtewereld. Nu ging ik op een rustige plek zitten met een grote bouwkoptelefoon op om juist niet in die gedachte/droomwereld op te gaan maar er afstand van te nemen want ik wilde dat allemaal niet denken.

Ik bleef maar loslaten, veel te geforceerd puur op wilskracht want dat wilde ik allemaal niet denken, maar het zat er wel.

Ik merkte voor mezelf enorme veranderingen maar kwam er ook al snel achter dat ik nog een hele lange weg te gaan had. Maar weet je, dat gevoel van machteloosheid was weg. Ik had een oplossing. Ik was bezig, ik was onderweg.

Ik werd daarvoor in m’n leven zo vaak geconfronteerd op een negatieve manier met mezelf. Ik deed vaak raar, was nooit mezelf, praatte altijd maar een beetje met iedereen mee en was eigenlijk het liefste onzichtbaar. Anderen vonden mij raar, maar ik vond mezelf nog raarder. Ik wilde helemaal niet reageren zoals ik reageerde, ik wilde ook gewoon lekker op m’n gemak zitten en lol hebben op een feestje, maar het lukte me niet.

Alleen bij personen waar ik mezelf heel vertrouwd mee voelde lukte dat en daar klampte ik mezelf dan ook vaak helemaal aan vast.

Ik had dus het idee dat mensen me raar vonden omdat ik mezelf heel raar vond.

Ik was zo onnatuurlijk. Zo totaal niet mezelf.

Ik durfde mezelf niet te zijn en was daardoor ook compleet mezelf uit het oog verloren.

Des te meer ik bleef loslaten, des te meer ik ook zag hoe diep en kolossaal alles met elkaar verbonden is daar in die bovenkamer.

Ik liet aan de ene kant iets los en dat gaf me ook weer een positievere andere kijk op een heleboel andere dingen. Het werkt positief door op alles. Ik liet een vracht met ballast los maar zag dat er nog tig en tig aan olietankers met gedachtes aanwezig was.

Dit hield me niet tegen. Ik ging door, soms echt worstelend met mezelf, soms heel makkelijk. Ik wist dat dit m’n kans was die ik nemen moest.

Voor het eerst in m’n leven begon het lampje Bjorn een klein beetje te branden. Wil niet zeggen dat toen in een keer alles van een leien dakje ging. Maar je wordt je veel bewuster van je eigen weerstand.

Confrontaties waar ik eerst alles aan deed om ze te vermijden, ging ik nu aan. Was nog wel ongemakkelijk maar ik was weer een stap verder. Tot momenten zoals nu dat ik vaak geen confrontaties zie.

Waar ik eerst helemaal opging in m’n eigen wereldje en gedachtegang, deed ik dat nu ook nog vaak maar kwam er dan toch vrij snel in één keer die bewustwording van “hé wat doe je nou weer, waarom maak je het jezelf en anderen zo moeilijk?”

Dat is misschien gek maar dat was leuk en niet leuk tegelijkertijd. Je ego wil dat niet want het is iets negatiefs en dat is niet leuk om mee geconfronteerd te worden. Dat heb je juist heel ver weg gestopt en bedekt met heel goede redenen waarom je zo mag zijn voor jezelf. Waarom je dat gevoel levend houd.

Door het wel te doen is het wel weer leuk omdat ik het los kon laten. Eerst bleef ik erin hangen waardoor ik dat negatieve voor mezelf in leven hield en met me mee bleef slepen en mijn kijk op bepaalde zaken negatief beïnvloedde.

Nu deed ik m’n best om die spanning los te laten. Je komt erachter hoe je jezelf tegenhoudt. Hoe negatief ik altijd was over andere personen, terwijl ik eigenlijk wel iedereen aardig vond en prima vond wat ze wel en niet deden.

Allemaal zo dubbel op, maar had het nooit zo bewust gezien.

Ik lag zo in de knoop met mezelf. Het bewuste en het onbewuste, geen wonder dat het allemaal zo voor me verlopen was. Ik kwam af en toe wel eens over de vloer bij hartstikke aardige mensen, maar kon het gewoon niet hebben dat zij hadden wat ik ook had en door m’n vingers had laten glippen.

Ik wist dat ik het allemaal ook kon hebben, maar ik had helemaal niets meer. Alleen maar ellende.

Er raasde zoveel spanning door dat lichaampje van me heen. Er zat totaal geen lijn is. Enorme pieken en dalen. Die pieken waren meestal als ik het weer helemaal zat was en die drukte in m’n bovenkamer blokkeerde om me weer compleet op een doel te focussen, ik wilde gewoon graag iets hebben. Dit hield ik vaak niet vol. Want dat koste zoveel energie dat ik weer terugviel.

Want ik focuste mezelf weer op iets waardoor ik weer kon zeggen: `Hé kijk eens naar mij, ik ben goed bezig.’

Wat ik eigenlijk diep van binnen op een natuurlijke manier wilde zag ik niet, voelde ik niet omdat ik mezelf helemaal had afgestompt van mezelf.

Dus ik besloot gewoon om niets meer te doen. Ik deed alleen iets als ik het uit eigen beweging ging doen, dan ging het ‘natuurlijk.’ Er was dan geen interne weerstand.

Wat ik zeker bleef doen, ik bleef loslaten, zo goed en slecht als ik kon. Doordat ik zoveel bleef loslaten ging ook alles steeds natuurlijker voor me.

Ik kwam bij een kennis van me op de koffie en die vroeg wat ik de volgende dag ging doen en voordat ik m’n antwoord kon geven zei hij: “Oh wacht even, laat me raden, morgen ga je verder waar je vandaag ophoudt.” Ik begon te lachen en moest hem daar toch wel gelijk in geven.

Dat was het standaard antwoord dat ik gaf, want dat was alles wat ik deed.

Ik zorgde voor m’n zoon en liet los. Gewoon voor de voet weg loslaten met één vraag als uitgangspositie: “Wat ben ik?” Daar lag mijn focus op.

We zaten samen een beetje te kletsen, die kennis en ik, toen hij ineens vroeg: “Waar ben je vandaag dan mee bezig? Dan weet ik wat je morgen gaat doen.” “Morgen ga ik verder met loslaten waar ik vannacht ophoudt” zei ik.

Loslaten? Zei hij. Ik legde hem uit over loslaten totdat de vraag kwam: “Hoe doe jij dat dan, dat loslaten?”

Ja das een goeie. Ik probeerde uit te leggen hoe maar kon het eigenlijk niet. Ik stond eigenlijk met m’m mond vol tanden. Ja zei ik, ik wil gewoon loslaten en wanneer ik duidelijk voor mezelf zie ‘wat’ ik denk dan ik laat het los. Dat snap ik, zei hij, maar hoe laat je het dan los?

Het ‘hoe moet ik het  loslaten’ was dus voor mij ook vrij onduidelijk, maar ik deed het wel. Ik kon daar geen duidelijk antwoord op geven. ’s Avonds lag ik daar in bed over te piekeren totdat ik ingeving had daar maar eens mee op te houden en dat ook maar eens los moest laten.

Terwijl ik dat aan het loslaten was, zag ik in één keer voor mezelf hoe ik het deed. Dit is te simpel dacht ik en begon te lachen. Ben weer opgestaan uit bed en ben die nacht maar door blijven gaan met loslaten.

Omdat ik nu ook veel bewuster zag wat ik deed, ging het loslaten ook veel makkelijker, sneller, moeitelozer en effectiever voor me. Het werd nog leuker voor mezelf.

Eigenlijk was ik altijd maar aan het aanrommelen en om heel eerlijk te zijn ging dat aanrommelen me best goed af omdat de wil om los te laten zo groot was.

Alles werd steeds leuker. Alleen toen kwam het dillemma. Ik wilde dit op gaan schrijven en gaan delen met anderen maar wilde ondertussen niet ophouden met loslaten.

Ik merkte voor mezelf dat alhoewel ik al veel losgelaten had ik toch mezelf heel snel verloor als ik bezig was met dagelijkse dingen. Ik vond voor mezelf dat ik nog teveel ballast meedroeg die ik de overhand over me liet hebben.

Het voelde als dat ik wel wilde maar er nog niet klaar voor was om te doen wat ik wilde doen op de manier zoals ik het wilde doen.

Dus bleef ik maar doorgaan met aan mezelf te werken. En des te meer ik losliet des te minder ik mezelf ook serieus begon te nemen. Die angst van het ego begon meer en meer af te brokkelen en de wil om te doen, die natuurlijke drang, kwam steeds meer terug naar de oppervlakte drijven.

Ik dacht vaak terug aan momenten uit het verleden. Begon dan echt vaak te lachen hoe ik dat had aangepakt, hoe krampachtig en daardoor ook vaak lomp en niet erg aardig ik was.

Herinneringen die je dan in één keer weer te binnen schieten hoe je dingen gedaan hebt maar het eigenlijk vaak zo helemaal niet bedoelde.

En als ik al die herinneringen bij elkaar veegde zag ik voor mezelf dat ik eigenlijk al die jaren maar wat aan het rommelen was totdat ik echt een keer op m’n bek zou gaan. Totdat ik de confrontatie met mezelf niet uit weg kon gaan.

Ik keek boos, deed nukkig om confrontaties te vermijden om afstand te creëren. Door boos te kijken creëer je toch een barrière met andere mensen, maar eigenlijk wilde ik dat helemaal niet.

Ik was de confrontatie met mezelf aan het vermijden.

Ik ben er al die jaren voor weggelopen, puur uit angst. Niets anders. Om er achter te komen dat je aan het worstelen bent met jezelf en wanneer je ophoudt met jezelf zo geforceerd en onnatuurlijk te laten zijn, alles weer beetje bij beetje op z’n plaats begint te vallen.

Doodongelukkig met jezelf, hoe je doet, wat je van jezelf gemaakt hebt, alleen maar uit angst om niet geaccepteerd te worden. En wat werd ik? Niet geaccepteerd.

Kom lekker in je vel te zitten want anderen waarderen jou zoals jij jezelf waardeert.

Ik las vandaag een quote die luidt als volgt:

“The results that you are achieving are a direct reflection of the image of yourself you are holding. Improve the image and the improvement will automatically be reflected in your results.”

De resultaten extern waren bij mij eigenlijk helemaal nog niet navenant en dan bedoel ik in materieel opzicht. Maar dat kwam omdat ik ook eigenlijk nog helemaal niet bezig was met materiele dingen.

Dat riep ik af en toe wel, maar doordat ik los bleef laten kwam ik op een gegeven moment op een punt waar ik dacht `dit moet ik uitmelken.’ Ik wilde wel eens zien hoe ver dit balletje de goede kant op blijft rollen. Hoe gelukkig ik kan worden als ik blijf loslaten.

Daarom zeg ik wel eens tegen personen die ergens een `probleem’ mee hebben en dat graag opgelost zien: ‘Laat het eens los en ga eens gewoon door met loslaten als jouw “probeleem” is opgelost. Houdt het eens gewoon aan. Je hoeft niet ongelukkig te zijn voordat je moet gaan loslaten. Werkt het voor je, melk het dan eens uit, dat verdien je. Gun het jezelf!’

Ook als je leven al goed is en je laat los wordt je leven nog beter.

Wanneer je loslaat creëer je alleen maar een positiever blijvend spiraal voor jezelf.

Gewoon puur uit eigen ervaring kan ik dit zeggen. Door los te laten voor jezelf zul jij dat ook puur voor jezelf gaan bemerken.

Dat je blij bent met jezelf en dat je ook blij mag zijn met jezelf ongeacht waar je bent, bij wie je bent of wat de omstandigheden ook zijn.

Wat nu? Nu zijn we hier op dit moment. Wat nu? Ik heb je in het kort mijn verhaal verteld in hoofd lijnen, hoe het voor mij verlopen is wat ik nu doe of waar ik mee bezig ben. Nu doe ik wat ik graag wilde doen al die tijd, maar zag het toen niet omdat ik helemaal opging in m’n eigen gedachtes.

Hoe kan ik jou vanuit mijn positie op dit moment het beste ondersteunen, aanmoedigen en begeleiden om iets voor jezelf te doen wat zulke ongelofelijke fijne blijvende directe resultaten geeft?

Voor mij is dat op dit moment op deze manier.

Ik wilde een online loslaatgroep beginnen en die loopt nu.

Ik heb een loslaatprogramma van 3 maanden ontwikkeld dat zowel offline als online plaatsvindt. Het is “een Kadoosje om los te laten” en het is echt een kadootje dat jij voor jezelf kunt aanschaffen om op dagelijkse basis 3 maanden lang los te gaan laten.

Weet je wat het leuke is met loslaten? Je hoeft niet iets nu te doen om dan 3 maanden te wachten om de vruchten te kunnen plukken. Als je nu loslaat heb je nu pats boem resultaat.

Dat het nog minuten, uren, dagen of weken kan duren voordat je het verschil extern ervaart is een tweede. Het kan even duren want het kan zijn dat het nog even duurt voordat je in een situatie verkeert waar normaal een bepaalde emotie of spanning bij je werd getriggerd en nu niet of juist een positievere emotie.

Maar intern is het direct merkbaar. Er valt een last van je af, die spanning die je eerst levend hield voor jezelf is er niet meer of in mindere mate.

Het ego wil je graag tegenhouden. Die wil het liefst in het bekende blijven hangen. Ook al is de situatie helemaal waardeloos, het is wel bekend. Het ego is bang voor het onbekende. De dag dat mijn leven veranderde was niet dat al het geluk in een keer voor mijn deur geparkeerd werd. Ik zei het al in het begin.

Ik had die filmpjes van Lester Levenson al eerder gezien, maar klikte toen halverwege of naar enkele minuten weg omdat ik het te saai voor woorden vond. Nu stond ik er wel voor open.

De rollen waren in mijn geval soms compleet omgedraaid. Eerst voelde ik me raar en had ik snel het idee dat anderen me ook raar vonden en raar tegen me deden. Later zei emand eens een keer tegen me “Ik snap dat niet. Waarom doen personen niet raar tegen jou en wel tegen mij?” Ik zag hoe ik dat jaren terug ook zo dacht. Ik zei “Waarom zouden ze dat doen? Wat de reden ook is, laat dat eens los.”

“Ja, jij hebt makkelijk praten, de filosoof hier.” Kreeg ik toen te horen. “Kan het niet zijn dat jij zo moeilijk praat omdat jij vindt dat het allemaal zo moeilijk moet zijn?” zei ik ”Jij wilt dit zo denken en daarom is het voor jou ook zo.”

Het is heel mooi om te zien hoe iedereen individueel dingen ervaart op z’n eigen manier en daar aan vast wil blijven houden.

Je hoeft echt niet te gaan zitten wachten totdat het moment overwaait. Het moment is nu. Hoe kun je echt van het moment genieten als je telkens opgeslokt wordt door je eigen interpretaties van die momenten.

Continue ben je zonnebrillen aan het verwisselen. Dan vindt je weer dat je de wereld en alles erin door een blauwe, dan weer door een gele, dan weer door een donker bruine moet bekijken. Waarom zet je die bril niet eens gewoon af en kijk. Gewoon kijken zonder te oordelen.

Machtig mooi, maar we willen het vaak niet omdat we ons ego te belangrijk vinden. Jouw reactie is merkbaar en voelbaar, zelfs als je het niet uit. Alles wat je denkt is wat jij het belangrijkste vindt, waar jij je op wilt focussen.

Ik ga door met loslaten, ik gun het mezelf. En ik zou het heel mooi en fijn voor jou vinden als jij dat ook jezelf gunde. Gun jezelf te leven en ervan te genieten. De kleine en de grote dingen. Het zijn allemaal momenten door tijd aan elkaar geweven. En tijd heb je, daar hoef je niets voor te doen.

Grijp de tijd om die zelfs los te laten en te zien dat het leven een groot moment is gecreëerd door jouw zelf.

Hoe zou jij je tijd dan invullen?

Dat is dan aan jou, nu vul je het in met zoveel onbewuste verlangens die je bewust helemaal niet ziet of geen weet van hebt. Wensen, verlangens, je denkt onbewust zoveel dus je vraagt om zoveel dingen. Dingen die jezelf en anderen niet het geluk geven die je als basis al hebt en dat verdien je niet.

De dag dat mijn leven echt veranderde is geen groot geluk dat me aan is komen waaien of waarvoor ik heel hard heb moeten werken. Het moment was daar dat ik heel duidelijk tegen mezelf was zonder dat ik het zelf in de gaten had en realiseerde waar het geluk zit.

Dat was mijn moment. Forceer jouw moment niet, maar laat datgene los voor jezelf waarvan je nu jezelf afleidt van alles wat duidelijk is en dan is jouw moment daar en zal je hele leven veranderen en nog zoveel leuker worden als dat het misschien al is.

 

 

 

 

 

Over de schrijver
Reactie plaatsen

Koekje erbij?