arrow_drop_up arrow_drop_down

Acceptatie

Accepteren is een mooi woord dat vaak gebruikt wordt. Er wordt mee rond gestrooid als snoepjes en (in mijn geval) iedere arts en therapeut heeft het wel tegen me gezegd: je moet accepteren dat het is zoals het is, dat het niet meer wordt zoals voorheen.

Accepteren dat je chronisch ziek bent. Dat je lang niet alles kan doen wat je graag wilt doen en dat sommige dingen waarschijnlijk ook nooit meer gaan kunnen. Ik denk dat ongeacht welke chronische ziekte of aandoening je ook hebt, dit een herkenbare struggle is. Want: ik wil het wel graag accepteren, zeker omdat me in het vooruitzicht gesteld wordt dat dit dan een stukje rust geeft. Ik denk ook dat ik echt wel begrijp dat het is zoals het is, dat sommige dingen nu eenmaal niet te behandelen of weg te toveren zijn. Dat sommige dingen me blijven vergezellen voor de rest van mijn leven. Dat ik accepteer dat het niet meer wordt zoals voorheen. Maar het voelt niet zo. Verstandelijk kan ik alles beredeneren en plaatsen, maar gevoelsmatig schreeuwt alles in me dat dit het niet kan zijn, dat ik moet blijven proberen om het beter te laten worden, het beter te laten voelen. Want het leven is zo op zijn zachts gezegd niet leuk en het vooruitzicht dat dit zo de rest van mijn leven blijft, maakt me soms moedeloos.

“Je moet kijken naar wat je al hebt bereikt, waar je vandaan komt”

Dit is oprecht een heel goed advies en kan ervoor zorgen dat je sommige dingen weer wat in perspectief ziet. Maar ik heb ook heel veel momenten gehad dat ik wel kon gillen als iemand dit tegen me zei. Dat ik voor mijn gevoel al jaren zo hard aan het knokken ben, dat sommige dingen wel een klein beetje beter gaan, maar dat er aan de andere kant ook maar steeds meer dingen op mijn bordje geladen worden. En mijn bordje was al zo vol. Dan kan je wel zien dat je al wat bereikt hebt, maar als je je nog steeds -dag in dag uit- ellendig voelt, voel je je nog steeds ellendig. Daar is weinig positiefs van te maken.

Ik denk dat ik ergens ook bang ben om te accepteren, want misschien verlies ik dan mijn vechtlust en overspoelt alles me weer, haal ik er misschien niet meer uit wat er in zit. Laat ik kansen liggen. Word ik apathisch, kan het me niet meer schelen. Laatst had ik hierover een gesprek met iemand en die zei tegen me dat accepteren niet het zelfde is als achterover leunen. Accepteren geeft wel de rust dat het oké is zoals het is, met al je krachten en gebreken. Je mag er zijn. Accepteren geeft je de mogelijkheid om uit de strijd te stappen en jezelf eens goed te bekijken. Te kijken wat je nodig hebt, wat je krachten en mogelijkheden zijn en van daaruit te kijken wat je kan doen om jezelf beter te laten voelen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Ik las in een boek over ‘de Tao van gezondheid’ (van Conny Coppen, mooi boek!) dat je jezelf pas geaccepteerd hebt, als je niets meer aan jezelf wilt veranderen. Accepteren dat je de harmonie met jezelf, je lichaam en / of je omgeving even (of in mijn geval al heel lang) kwijt bent. Wanneer je het zo gaat zien, is daar nog altijd de pijn, de angst of wat het ook is waar je aan lijdt. Het grote verschil is echter dat je je gevoel van slachtoffer zijn –wat verlamt- kunt gaan loslaten. Er komt dan ruimte om het verlangen naar verandering om te zetten in een motor voor evolutie.

Ik ben inmiddels tot de conclusie gekomen dat acceptatie niet af te dwingen is, maar moet groeien. Dus laat ik het idee dat ik mezelf nu móet accepteren los en focus ik me op dingen die naar mijn idee randvoorwaarden zijn voor acceptatie. Mezelf nog beter leren kennen, emoties leren voelen en aan de slag zijn met dingen waar ik wél invloed op heb, hoe klein ook. En ik probeer er vertrouwen in te hebben dat de acceptatie dan vanzelf komt.

Over de schrijver
Addie Brouwer woont samen met haar dochter van bijna 10 jaar, hond Guusje, vogel Kiki en hamster Confetti. Om gezondheidsredenen is ze al enkele jaren niet meer werkzaam, maar probeert ze haar leven op een andere zinvolle manier in te vullen. Ze schrijft over haar angst en dwangstoornis en andere dingen die haar bezig houden. Hiermee en door haar vrijwilligerswerk probeert zij herkenning te bieden en begrip te kweken voor deze on(be)grijpbare ziekte. Ze houdt van de natuur en is gek op koken, ze vindt het heerlijk als ze kan koken voor mensen die ze liefheeft!
zeJAoYOasj
dmOPvbEH
TFWfyxMiLIaQto
KORwNkhJPIAXVUuE
BucwxGyfHQNKV
Tawxbrdc
gsmrxVkERCo
rGCAVdzXUOJt
BhzMSowyjqXUcHm
sMhBzESIWYbdZ
WHZIJbsO
NpDmgszvRk
PuODQykGZnL
LqPNodBhrCMigyn
OsBTvmycDgZdqUlh
SkyVnbAJNwl
nDdWrEROQKVfIui
kQEVpngLX
zPVdcXrUxnhCIRm
FWMqlmJZByIonSO
mwfMUyxj
RAqiuFDzjBlw
laMdcGgEwXWyZv
PxhUdZatMJgXnpKC
fFKRbutB
iRaHrPouYION
HDFlzsntcN
mCfqYUMlrTcuIj
bKiQaXOntjFhzP
fILiDXqP
koJzQDbd
jwrGRekbfg
lhoXHuUMnajSizr
eHERaIyKxGvgnAL
NuyeaZYj
tDArqykhZSbf
HFKnwpexc
KQNOqIPRfYyFg
CORTNKepqr
rUiDeZnaF
QcbJOtGxufXDY
hkjCvWmuPf
EudbIZoftkepSN
fSLRqEiDTXm
vZfInMzgBCFdrka
CYgroWKSEHiG
EjULaYxfcluRC
QyJgBWUcbPDm
fRcQoFWIGkPMBdV
HQMkKphVWlB
iQmVwDsFCJIv
rqfFTSHak
yumPOMlQDsAHxet
Reactie plaatsen

Koekje erbij?